นางตะลึงงัน……เจ็บ！เจ็บมาก！เจ็บจนไม่อยากจะมีชีวิตอีกต่อไป……แต่ว่า ความเจ็บปวดในใจนั้นครอบคลุมความเจ็บปวดที่ท้องไปโดยสิ้นเชิง กระทั่งทำให้นางเริ่มรู้สึกชาหยดนํ้าตาใสๆไหลออกมาจากหางตา จากนั้นก็ไหลผ่านแก้มไปอย่างช้าๆ แล้วหยดลงบนเสื้อคลุม“เย่……แจ๋หยิ่ง นับว่าท่านเหี้ยมโหด ข้าหลานเยาเยาชีวิตนี้ตายด้วยนํ้ามือท่านถือว่าข้าตา……บอด หากย้อนกลับไปได้……”พูดยังไม่ทันจบ ลำคอมีรสคาวแกมหวาน จากนั้นเลือดก็ทะลักออกมาจากมุมปากทั้งสองข้างดวงตาของเย่แจ๋หยิ่งปรากฏถึงความไม่ปกติที่สังเกตไม่ได้ออกมาเขาพูดตัดบทนาง พูดทีละคำทีละคำ : “มีเพียงชาตินี้ ไม่มีย้อนกลับ”พูดจบก็ชักดาบที่แทงอยู่ตรงท้องของหลานเยาเยาออก จากนั้นก็ผลัก ผลักนางลงเหวไปทันทีมือที่เขาถือดาบอยู่นั้นกำดาบไว้แน่น ยิ่งกำก็ยิ่งแน่น ราวกับว่าจะบีบดาบให้หักเป็นเสี่ยงๆ……225
“เห็นเจ้าเป็นเช่นนี้ ในฐานะอาจารย์ก็วางใจแล้ว!”เสียงทุ้มตํ่าลึกลับของราชครูใหญ่ดังขึ้น ทันใดนั้น เพียงแค่ได้ยินเสียงเขาก็หันกลับมา พูดกับคนที่อยู่ด้านหลัง“ฆ่าคนที่แพร่ข่าวว่าอ๋องเย่กำลังมีความรักซะ!”องครักษ์กล้าตายที่ติดตามอยู่ด้านหลังราชครูใหญ่ผู้หนึ่งคุกเข่าลงข้างหนึ่ง ตอบรับด้วยการยกมือประสานกัน : “ขอรับ!”องครักษ์กล้าตายรับคำสั่งแล้วจากไปราชครูใหญ่เดินไปด้านหน้า มองไปยังก้นบึ้งของหน้าผาที่ไม่ได้สูงเท่าไหร่หนัก มีศพสี่ศพที่นอนอยู่กลางทุ่งทะเลดอกกระดูกขาว แล้วพยักหน้าอย่างช่วยไม่
