ได้“กองทัพทหารเตรียมพร้อมแล้ว ถึงเวลาที่จะต้องใช้วิชาการควบคุมพิษกู่แล้ว ไปเถอะ!”เย่แจ๋หยิ่ง “อืม” ออกมาเบาเบาคำหนึ่ง ราชครูใหญ่ก็หมุนตัวกลับเข้าไปยังถํ้าอันลึกลับเมื่อราชครูใหญ่จากไป!“ฟู่……”เลือดทะลักออกจากปากของเย่แจ๋หยิ่ง ทันใดนั้นดวงตาแดงกํ่าก็มีนํ้าตาเลือดไหลออกมาหยดหนึ่งเขามองดูหลานเยาเยาที่นอนอยู่กลางทะเลดอกไม้ด้วยความเศร้า มองดูบาดแผลที่ท้องของนาง มองดูตาทั้งสองที่ปิดสนิทของนาง ริมฝีปากบางๆของเขาเปิดขึ้นเล็กน้อย :226
“รอข้า!”—ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ หลานเยาเยารู้สึกราวกับว่ามีคนเขย่าร่างกายของนางอย่างแรง“เยาเยา ฟื้นสิฟื้น เจ้ารีบฟื้นขึ้นมา…….”“เจ้าจะตายไม่ได้ เจ้ารีบฟื้นขึ้นมาให้ข้าเร็วเข้า……”“ชีวิตชาตินี้ของเจ้ายังใช้ไม่หมด ไม่ต้องคิดถึงว่าจะมีชาติหน้า เยาเยา……”นํ้าเสียงที่ดึงดูด ร้องเรียกอยู่ข้างหูด้วยความเจ็บปวดดวงตาที่สลัวของนางค่อยๆเปิดขึ้น พบว่าตัวเองตกอยู่ในที่ที่เป็นสีแดงแสบตาไปหมด ข้างกายไม่มีคนสักคน มีเพียงกลิ่นหอมของดอกไม้อบอวลไปทั่ว ที่โชยมาแตะจมูกของนางนี่คือที่ไหน?หรือว่านางยังไม่ตายงั้นหรือ?ทำไมจึงไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวด?ไม่ถูก กลิ่นหอมของดอกไม้นี้นางคุ้นเคยดีที่สุดแล้ว เป็นกลิ่นของดอกกระดูกขาวดูแล้ว นางยังคงอยู่กลางทะเลดอกไม้แต่เพียงชั่วพริบตา นางก็ปรากฏตัวอยู่ตรงใจกลางทะเลดอกไม้ หนอนพิษกู่จิ้นที่คลานออกมาจากดอกกระดูกขาวสีแดงก็เจาะเข้าไปในร่างกายของนาง นา
