งก็ไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดแม้แต่น้อย227
ดวงตาเพ่งมองจดจ้องไปยังสีขาวที่อยู่ด้านหน้านั่นคือดอกไม้ที่พิเศษที่สุดในทะเลดอกไม้มันเป็นสีขาว……เป็นสีขาวบริสุทธิ์ไร้ที่ติเช่นนั้น……ในทุ่งดอกกระดูกขาวสีแดงมากมายเหล่านี้ เพียงแวบเดียวก็สามารถมองเห็นสีขาวขุ่น!“เป็นดอกกระดูกขาว ในที่สุดก็หาเจอแล้ว”ขณะเดียวกันกับตอนที่นางรู้สึกดีใจนั้นก็ปนไปด้วยความเจ็บปวดที่ไม่สามารถลบออกไปได้……นางเอื้อมมือไปเด็กดอกกระดูกขาว แล้วซุกไว้ในอ้อมอกอย่างแนบแน่นแต่สีหน้าที่ดูสับสน นางกลับมายืนอยู่หน้าทุ่งทะเลดอกกระดูกขาวสีแดงเพลิงอันกว้างใหญ่อีกครั้งมองดูอีกสามคนที่นอนอยู่ข้างๆเท้า จากนั้นก็หันไปกลับมองทะเลดอกไม้ที่กำลังมอดไหม้ มุมปากยกขึ้นเผยรอยยิ้มที่สุดแสนจะเย็นยะเยือกอย่างหาที่เทียบไม่ได้อีกเผา……เผาทุกสิ่งทุกอย่างไปให้ข้า……ทันใดนั้น!ในทะเลเพลิงที่ถูกไฟโหมไหม้ ปรากฏร่างของคนผู้หนึ่งขึ้นรางๆ เขายื่นมือมาให้นาง ร้องเรียกนาง228
“เยาเยา เยาเยา เยาเยา……”ทันใดนั้น หลานเยาเยาก็ลืมตาขึ้น ลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็วเหลือบมองดูทุกสิ่งที่คุ้นเคยรอบๆ นางถอนหายใจออกมาอย่างหนัก จากนั้นเช็ดเหงื่อเย็นๆตรงหน้าผากด้วยผ้าเดิมทีแล้วก็อยู่ในห้องของตัวเอง!ผ่านไปหนึ่งปีแล้วสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นในหุบเขาจิ้น ก็เหมือนดั่งฝันร้าย เมื่อถึงเวลากลางคืนก็ครอบงำนางไว้แต่ทว่า!ทุกสิ่งทุกอย่างที่เห็นในความฝันขาดๆหายไม่ได้ต่อเนื่อง นางปะติดปะต่อไม
