ในวินาทีสุดท้ายของชีวิต นางก็ยังไม่ลืมเรื่องส่วนผสมยาตัวสุดท้าย“กลางผืนดอกกระดูกขาวสีแดง มีเพียงดอกสีขาวเพียงดอกเดียว ร้อยปีมันถึงจะขึ้นมาหนึ่งต้น เป็นสิ่งลํ้าค่าหายาก แล้วนั่นก็เป็นส่วนผสมของพิษกู่จิ้น”ไม่ใช่แค่ดอกกระดูกขาวสีขาวดอกเดียวอย่างนั้นเหรอ?บอกนางไปแล้วจะยังไง?ก็แค่คนกำลังจะตาย……ได้ยินดังนั้น!ตัวของหลานเยาเยาก็สั่นเล็กน้อย นัยน์ตาประกายความเศร้าที่แท้ก็เป็นสีขาวมิน่าหล่ะภาพวาดดอกกระดูกขาวสองหน้าบนหนังสือทำเนียบบรรพชน นางไม่เข้าใจมาตลอดว่ามันหมายความว่าอะไร ตอนนี้ถึงได้รู้ว่า ที่แท้มันก็หมายถึงสีสองสีเพียงแต่……ดอกกระดูกขาวสีขาวนั้นมันหายากมากอีกทั้งยังเติบโตท่ามกลางหนอนพิษกู่จิ้น ที่เติบโตอยู่ในดอกกระดูกขาวสีแดงรู้ไปแล้วจะมีประโยชน์อะไร?ไม่มีทางที่จะเก็บมาได้อยู่แล้ว!217
“ในเมื่อเจ้าเลี้ยงหนอนพิษกู่จิ้นมากขนาดนั้น ก็น่าจะสามารถรู้วิชาการควบคุมพิษกู่สิ! เจ้าอยากจะสร้างกองทัพซอมบี้ที่ควบคุมได้ แล้วกลายเป็นประมุขรวมทั้งโลก?”เสียงของนางเบาลงทุกถ้อยคำเต็มไปด้วยคำดูแคลนเมื่อสิ้นเสียงหลานเยาเยาใบหน้าของราชครูใหญ่ก็แปรเปลี่ยนไป“จะ เจ้าเป็นใครกันแน่? มาจากไหน? ทำไมถึงรู้เรื่องซอมบี้?”ซอมบี้……คำพูดที่ไม่ได้ยินมาตั้งนาน จนเขาแทบจะลืมไปแล้วไม่คิดเลยว่าในโลกใบนี้ จะมีใครอีกคนที่พูดคำๆนี้ออกมาฮ่าฮ่า!ไม่ธรรมดาจริงๆ!“ดูท่าเจ้าเองก็รู้อยู่แล้ว!”ราชครูใหญ่คนนี้เป็นคนประเภทเดียวกับนางนางบอกแ
