แม้แต่ผู้อาวุโสสามก็เกือบตาย ถ้าไม่ดึงเอาคนในเผ่าคนนึงขึ้นมากั้นเขาไว้ คาดว่าคนที่ถูกกัดก็จะเป็นเขา“ที่นี่ไม่ควรอยู่นาน พวกเราไปด้านนั้น”หลานเยาเยามองตรงกลางหน้าผา ตรงนั้นมีปากถํ้าอยู่พวกเขาแค่ต้องผ่านผืนดอกกระดูกขาวไปก็จะถึงปากถํ้าฝั่งนั้น อาจจะปลอดภัยแต่หลานเยาเยาอย่างไรก็คิดไม่ถึงว่า ที่นั่นเป็นสถานที่ที่นางไม่อยากรำลึกถึงในชีวิตนี้เพราะปากถํ้านั้น นางเห็นคนคนนึง ซึ่งผู้นั้นได้นำพาความเจ็บปวดที่ไม่อาจลบล้างไปชั่วชีวิตมาให้นาง……——เมื่อมาถึงหน้าผาใต้ปากถํ้าด้านหลังพวกเขาก็คือผืนดอกกระดูกขาวผืนใหญ่ ถ้าดอกไม้ผืนนี้ใหญ่ไป พวกเขาก็ต้องใช้เวลาการข้ามมานานมากแต่สรุปแล้วผืนดอกกระดูกขาวนี้อยู่ใต้ปากถํ้าตอนแรกหลานเยาเยาคิดว่าจะเหมือนกับปากถํ้าอันก่อนที่มีเถาวัลย์แต่ว่า!ที่นี่ไม่เพียงแต่จะไม่มีเถาวัลย์แล้ว แม้แต่วัชพืชก็ไม่มี200
แต่กลับพบเชือกที่ทำเป็นบันได อยู่ในมุมอำพรางมันปล่อยลงมาจากปากถํ้า แต่ดูเหมือนจะนานแล้ว ไม่รู้ว่าจะแข็งแรงหรือไม่แต่ว่า!สำหรับพวกเขาแล้ว นี่ก็คือโอกาสของการอยู่รอด“พราชายา เชิญขึ้นก่อน”จื่อซีคอยระวังมองด้านหลังตอนนี้คนโดนมนต์ดำ จากผู้อาวุโสรองคนนึงได้กลายเป็นสี่คนแล้ว เพราะคนที่ถูกผู้อาวุโสรองกัด ก็จะถูกแพร่เชื้อกลายเป็นคนโดนมนต์ดำหลานเยาเยามองเท้าของจื่อซีแว็บนึง เท้าเขาเคยถูกมดกินคนกัด อีกทั้งยังบาดเจ็บหนักกว่าจื่อเฟิงอีกบวกกับก่อนหน้านี้ที่เขาถูกงูเหลือมยักษ์กลาย
