พันธุ์รัด เกิดบาดเจ็บภายในดังนั้น!หลานเยาเยาจึงรีบตัดสินใจให้พวกเขาขึ้นไปก่อน“จื่อซี เจ้าขึ้นไปก่อน จากนั้นก็จื่อเฟิง นี่คือคำสั่งไม่อาจขัด เร็ว”เขาเอาจริงเอาจังขึ้นมาแม้แต่ตนเองยังกลัวดังนั้นด้วยสีหน้าที่เด็ดเดี่ยวของนาง จื่อซีเรียกนางด้วยจิตใจที่สับสน“พราชายา……”201
“รีบขึ้นไป!”หลานเยาเยาหรี่ตาจื่อซี่เกิดความหนาวสั่นอย่างแปลกประหลาด “ขอรับ!”จื่อซีไม่ลังเลอีกต่อไป รีบบินขึ้น ครู่เดียวก็ปีนไปถึงที่สูงวินาทีต่อมา หลานเยาเยามองจื่อเฟิงจื่อเฟิงก็เข้าใจทันที บินขึ้นไปปีนบันไดเชือกตอนนี้เหลือเพียงแต่หานแส!หลานเยาเยาแค่มองแล้วก็ไม่พูดจาอะไรตรงดิ่งไปปีนบันไดเชือก เพิ่งปีนไปไม่กี่ก้าวก็มีเสียงเหยียดหยามของหานแส“อา ถึงตาข้าแล้ว เจ้าไม่เป็นคนดีแล้วรึ?”“ศิลปะการต่อสู้เจ้าไม่เป็นรองใคร วิชาตัวเบาก็ได้ ไม่ต้องให้ข้าเป็นคนดี ครู่เดียวเจ้าก็สามารถบินไปถึงจื่อซีด้านบนแล้ว”ที่นางพูดคือความจริงอีกอย่าง!หนึ่ง หานแสไม่ได้บาดเจ็บ สอง หยิ่งยโสถ้านางให้เขาขึ้นไปก่อน ไม่แน่เขาอาจจะพูดคำพูดเสียดสีอีกนางไม่อยากแกว่งเท้าหาเสี้ยน!“เฮอะ! ข้าแย่งชิงโอกาสหนีตายกับผู้หญิงไม่ได้หรอก”อา!202
แย่งชิงไม่ได้?เกรงว่าจะไม่ถึงช่วงความเป็นความตายใช่ไหม?“รู้ก็ดี!”พวกเขาเพิ่งปีนไปได้ครึ่งนึง ผู้อาวุโสสามก็ถูกคนโดนมนต์ดำสี่คนวิ่งไล่จนไม่เหลือภาพลักษณ์ใดๆ วิ่งด้วยความเร็วมาทางนี้แล้วก็ปีนขึ้นบันไดเชือกไม่พูดจาอะไรคนโดนมนต์ดำที่
