ตามมาติดๆก็ปีนขึ้นบันไดเชือกทีละคนเพราะคนเยอะเกินไปบันไดเชือกที่เก่ามากก็ส่งเสียง “แคว่ก” หนึ่งในนั้นมีเชือกหนาเท่าข้อมือเริ่มปริออกทีละนิดยังดีจื่อซีปีนไปถึงข้างบนแล้วส่วนจื่อเฟิง เพื่อให้หลานเยาเยามีเวลาปีนมากพอ สายตาก็เหลือบไปเห็นช่องว่างระหว่างปากถํ้า จึงไม่ปีนต่อ แต่บินขึ้นไปเลยแต่ว่า……ขาดอีกนิดเดียวถึงจะถึงปากถํ้าถ้าไม่ใช่จื่อซีมาจับเขาได้ทันเวลา เกรงว่าเขาจะตกลงไปแล้วในไม่ช้าหลานเยาเยาก็ปีนถึงปากถํ้า นางมองบันไดเชือกที่หนาเท่าข้อมือปริออกจนเหลือหนาเท่านิ้วมือ203
ก็รีบโถมตัวเข้าปากถํ้า ยื่นมือไปที่หานแส“ขึ้นมาเร็ว บันไดเชือกจะขาดแล้ว!”หานแสมองนางด้วยแววตาสีหน้าที่มองไม่ออก แล้วก็หายวับไปเขาที่เดิมทีเหยียดหยาม มองจ้องหลานเยาเยานิ่งนาง กำลังห่วงเขา!ดังนั้น เขาจึงเอื้อมมือไปจับมือนางอย่างเก้ๆกังๆหลังจากที่ขึ้นไปหานแสรีบเดินปราณกำลังภายใน หมายจะตัดบันไดเชือกแต่กลับถูกหลานเยาเยาห้ามไว้“คนเยอะ กำลังเยอะ!”แม้ผู้อาวุโสสามจะเป็นคนตํ่าช้าเห็นแก่ตัว แต่ดอกกระดูกขาวของจริงยังหาไม่พบเขาก็ยังมีค่าอยู่“เฮอะ! ความใจอ่อนของผู้หญิง”พูดก็พูดไปอย่างนั้น แต่สุดท้ายหานแสก็เก็บกำลังภายในหลานเยาเยายิ้มอย่างนิ่งๆในไม่ช้า!204
ผู้อาวุโสสามก็ปีนขึ้นมาอย่างหืดหอบ เขารีบตัดบันไดเชือก จากนั้นก็มองพวกเขาอย่างสับสน ไม่พูดอะไรอยู่ครู่ทันใดนั้น!หลานเยาเยารู้สึกถึงแรงกดดันขนาดใหญ่ กดนางไว้ให้หายใจไม่ออก ในไม่ช้
