าก็คุกเข่าข้างนึงลงกับพื้นนางมองคนข้างๆก็ต้องตกใจ อย่าพูดถึงจื่อเฟิงเลยเพราะแม้แต่หานแสก็ได้รับแรงกดดันอันรุนแรงนี้เหมือนกันเขาถึงขนาดต้องใช้แรงทั้งหมดที่มี ถึงทำให้ตนเองไม่ต้องคุกเข่าต่อไปผ่านไปครู่หนึ่ง!ก็มีคนแถวหนึ่งเดินออกมาจากปากถํ้าที่มืดสนิทพวกเขามีพลังที่แข็งแกร่ง ราวกับไม่สนใครเลยคนสองคนที่เดินอยู่หน้าสุด ทำให้สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไปโดยเฉพาะหลานเยาเยาท่าทางของเขาใช้ความแข็งกร้าวและซับซ้อนมาอธิบายเพราะคนสองคนที่เดินอยู่หน้าสุดนั้น หนึ่งในนั้นก็คือเย่แจ๋หยิ่ง!ส่วนอีกคนหนึ่งก็คือ ชายชราคนหนึ่งที่มีอายุประมาณเจ็ดสิบแปดสิบผมขาวของเขาครึ่งนึงใช้กวานหยก(สิ่งที่ชนชั้นสูงชาวจีนใช้ครอบศีรษะ)ม้วนขึ้นอีกครึ่งนึงปล่อยให้มันตกลงมาตามธรรมชาติ205
ชายชราผู้นั้นสวมชุดสีขาว ถ้าพูดให้ถูก ไม่ว่าจะเป็นคิ้วหนาๆ เครายาวๆ ทุกอย่างล้วนขาวจนทำให้คนตัวสั่นดวงตาของเขาเย็นชา กระจายความเย็นน่าเกรงขาม แค่มองแว็บเดียวก็เพียงพอต่อการดูหมิ่นทุกสรรพสิ่งบนโลกเมื่อหานแสเห็น!สีหน้าก็แสดงความเกลียดชังท่วมท้นกระจายออกมาจากนัยน์ตาทันที……ส่วนหลานเยาเยาแค่มองไปที่เขาความหนาวเหน็บชนิดหนึ่งที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน พุ่งมาโจมตีใจนางคนคนนนี้ นางไม่ชอบคนคนนี้ น่ากลัวมาก……ส่วนเย่แจ๋หยิ่งที่ยืนอยู่เคียงข้างแถวเดียวกับเขา ก็ดูเหมือนไม่เคยรู้จักนางมาก่อนสายตาที่มองมาที่นางนั้นก็เย็นชามากมีเสียงดัง “ตุ้บ”ผู้อาวุโสสามคุกเข่าลงบนพื้
