ข้าแล้วหรือ?” หลานเยาเยายิ้มเรียบๆมองผู้อาวุโสรอง188
เมื่อเห็นสีหน้าคาดเดายากของผู้อาวุโสรอง รอยยิ้มบนใบหน้ายิ่งลึกซึ้งขึ้น“นึกไม่ถึงเลยว่าเจ้ายังไม่ตาย”น่าชิงชัง!ทำไมนางยังไม่ตาย?“วางใจเถอะ พวกเจ้าตาย ข้าก็ยังไม่ตาย เพราะข้าดวงแข็ง”“เจ้าหาที่ตาย……”“เอาหล่ะ ตอนนี้มันกี่โมงแล้ว ยังมาอวดอ้างความสามารถอีก”ผู้อาวุโสรองถูกผู้อาวุโสสามกล่าวตำหนิผู้อาวุโสสามขมวดคิ้วแน่น ไม่ชอบผู้อาวุโสรองอย่างมาก ถ้าไม่เห็นแก่ศิลปะการต่อสู้ของผู้อาวุโสรองที่แข็งแกร่ง เขาก็จะให้เขาตายไปในหุบจิ้นแล้ว“ข้าโกรธเกินไป”ความโกรธของผู้อาวุโสรองไม่ได้หายไป ทำได้เพียงแค่มองผู้อาวุโสสามอย่างทำอะไรไม่ได้“ทนไว้!” ผู้อาวุโสสามชายตามองเขา พูดเสียงเบาๆว่า: “ท่านคิดว่าที่หลานเยาเยารอดมาจนถึงตอนนี้ได้เพราะแค่โชคดีงั้นหรือ?”“หรือไม่ใช่?”“เฮอะ! นางเป็นคนที่ซ่อนได้เนียนที่สุดในพวกเขาสี่คน ระวังหน่อย”ตอนนี้บนตัวของหลานเยาเยาไม่มีรอยเลือดแม้แต่น้อย189
นี่ก็สามารถบอกได้ว่า หลานเยาเยาก็เหมือนหานแส ที่ร่างกายไม่มีแม้แต่บาดแผลเล็กๆน้อยๆย้อนกลับมาดูพวกเขา!คนนับร้อยถูกบังคับให้เข้ามาในหุบเขาจิ้นด้วยกัน ถ้าเขาไม่ใช้อุบายให้คนอื่นล่อสัตว์แปลกประหลาดพวกนั้น พวกเขาจะยังมีชีวิตอยู่ได้อย่างไรแม้จะรอดมาจนถึงตรงนี้ บาดแผลเล็กใหญ่บนตัวพวกเขาก็นับไม่ถ้วนดังนั้น!เขาจึงไม่กล้าดูถูกหลานเยาเยาสักนิด“งั้นตอนนี้จะทำอย่างไร?”ไม่มีผู้อาวุโสใหญ่แล้ว ผู้
