บมดที่ขาวจนเกือบโปร่งแสงนับหมื่นพันไต่ขึ้นขาพวกเขา แล้วกัดเลือดเนื้อด้วยความเร็วหลานเยาเยาเห็นสองสามคนนั้น ไม่ถึงสามนาทีก็ถูกปกคลุมไปด้วยมดกินคนทันใดนั้นหน้าผากของนางก็เต็มไปด้วยเหงื่อ“เร็วสิ!”หลานเยาเยาตะโกนเสียงดังไปทางพวกจื่อซีมดกินคนที่อยู่ไม่สุขน่าจะได้กลิ่นเลือดแล้ว จึงเริ่มเคลื่อนย้ายดำเนินการด้วยความเร็วที่ค่อยๆช้ามาจนถึงเร็ว จากเร็วเร็วมาก แล้วก็เร็วขึ้นเรื่อยๆพวกมันเคลื่อนไหวไปตามทิศทางของคนที่ถูกกัดแทะส่วนทางที่นางสั่งให้จื่อซีกับจื่อเฟิงไปเปิดเมื่อก่อนนั้น ก็ถูกปกคลุมไปด้วยมดกินคนเมื่อจื่อซีกับจื่อเฟิงเห็นว่าทางข้างหน้าไม่มีแล้ว อีกทั้งยังมีมดกินคนไต่เท้าพวกเขาแล้วก็รีบถีบพื้น บินออกห่างจากพื้นรอจนกระทั่งพวกเขาถึงเขตปลอดภัยแล้ว หลานเยาเยาก็เอาผงยาที่เตรียมไว้แล้วโรยไปบนเท้าของพวกเขามดกินคนที่ยังอยู่บนเท้าของพวกเขาก็รีบหนีไปโชคดีที่ก่อนหน้านี้บนตัวของพวกเขาโรยผงยาไว้เยอะดังนั้น!181
มดที่ไต่ขาพวกเขาจึงมีไม่มากไม่อย่างนั้น คาดว่าในขณะนี้พวกเขาจะไม่ได้มีสภาพเช่นตอนนี้ส่วนฉากของเขตมดกินคนขณะนี้ เทียบได้กับฉากในจินตนาการเลยเนินดินขนาดเล็กๆที่เกิดจากศพแต่ละคนถูกมดกินคนปกคลุมไว้ มันไม่ได้ลดลงเพราะเลือดเนื้อของศพลดลง แต่กลับยิ่งเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ สูงขึ้นเรื่อยๆ“หลานเยาเยา ผงยาในแขนเสื้อเจ้านี่ใช้ไม่มีหมดมีสิ้นจริงๆ!”จู่ๆหานแสก็เอ่ยขึ้นมาแล้วจ้องแขนเสื้อหลานเยาเยาทุกครั้งเขาจะเห็นห
