แม้เย่แจ๋หยิ่งจะส่งสองคนที่เขาไว้ใจมากที่สุดมาปกป้องหลานเยาเยาแล้วเป็นยังไง?ถ้าไม่มีเขา หลานเยาเยาตอนนี้ก็เหลือแต่กระดูกแล้วอ้อไม่ถูกงูเหลือมยักษ์กลืนไปทั้งเป็น สุดท้ายแม้แต่กระดูกก็อาจไม่เหลือ“ช่างทุ่มเทจริงๆ!”เขาพูดประโยคนี้นิ่งๆเห็นได้ชัดว่าประโยคนี้มันก็เป็นคำชม แต่เมื่อออกจากปากของหานแส มันกลับมีความรู้สึกเย้ยหยัน“เจ้าพูดอะไร?”มีคนบอกว่าเจ้านายไม่ดี นั่นมันได้หรือ จื่อซีจึงโกรธทันทีไม่ว่าจะใครหน้าไหน ก็ไม่สามารถมาพูดได้ว่าเจ้านายไม่ดี“เฮอะ ก็เห็นอยู่ชัดๆว่าเขาทอดทิ้งหลานเยาเยา และยังแสร้งทำเป็นส่งคนไร้ประโยชน์สองคนมาปกป้อง กำลังทำอะไรอยู่?คงไม่ได้คิดว่านางยังมีค่าอยู่บ้างใช่ไหม ถึงต้องให้นางไม่คิดถึงเขาตลอด?”หานแสยกมุมปาก พูดต่อว่า:“ดูตอนนี้ เจ้าคิดว่าจะพึ่งพวกเจ้าให้มาปกป้องนางที่ไม่มีอะไรเลยได้หรือ?161
น่าขัน ถ้าไม่ใช่เพราะข้ายื่นมือไปช่วย ตอนนี้นางคงไปรอย่อยอยู่ในท้องของงูเหลือมยักษ์แล้วแล้วเย่แจ๋หยิ่งหล่ะ? ไม่รู้ว่าไปมีความสุขที่ไหน!”พูดจบ!หานแสก็ชายตามองจื่อซี ส่งเสียงหัวเราะเยาะเย้ย“นั่นไม่ใช่ เจ้านายเขา……”จื่อซีต้องการแก้ต่าง“จื่อซี”จื่อเฟิงที่อยู่ข้างๆตัดบทจื่อซีที่ต้องการจะพูด “อย่าตกกับดักเขา”“เฮอะ!”จื่อซีสะบัดแขนเสื้อ หันหัวไปข้างๆเขาคิดว่าหานแสต้องการจะยุยงความสัมพันธ์ของเจ้านายกับพราชายา ดังนั้นถึงได้แค้นเคือง ต้องการออกหน้าแทนเจ้านายคิดไม่ถึงว่า ที่หานแสยุยงนั้น
