ก็เป็นการแอบหยั่งเชิงเจตนาที่แท้จริงของเจ้านายด้วยเขาเกือบจะถูกหลอกแล้ว!เมื่อแผนการไม่สำเร็จ หานแสก็ยิ้มอย่างชั่วร้ายพลางจัดแจงเสื้อผมที่ยุ่งเหยิง“หลอกไม่ง่ายเลย น่าเบื่อจริงๆ”จากนั้นเขาก็มองไปทางหลานเยาเยา แต่กลับพบว่าหลานเยาเยาไม่ได้สนใจพวกเขาเลย162
หลานเยาเยาตอนนี้ได้สังเกตสถานการณ์ภายในถํ้าแล้วในถํ้านั้นไม่ได้มืดสลัวนัก ดูเหมือนกับยังมีแสงสว่างอ่อนๆ อีกทั้งยังมีลมนี่ก็เพียงพอที่จะบอกได้ว่า ถํ้านี้ยังมีทางออกอื่นอีกหลานเยาเยามั่นใจในข้อนี้แต่ว่า……ทางออกมันจะนำไปสู่ที่ไหน?แต่สถานที่อันตรายนี้ต้องไม่ใช่ดินแดนในฝันแน่ สถานที่ที่สามารถทำให้สัตว์กลายพันธุ์หวาดกลัวได้ จะต้องน่ากลัวกว่าสัตว์กลายพันธุ์แน่“ทำไมหล่ะ? ไม่พักก่อนเสียหน่อยหรอแล้วค่อยไปรนหาที่ตาย?”เมื่อเห็นหลานเยาเยาจะยกเท้า หานแสก็พูดเสียงเย็นเอ่อ······หลานเยาเยาแทบจะลืมไปว่าพวกเขาเพิ่งหนีมาในถํ้า ยังไม่ได้พักเลยนางไม่เหนื่อยเพราะหานแสพานางบินตลอด คนที่เหนื่อยก็คือหานแสกับจื่อซีจื่อเฟิง นางแค่รับหน้าที่ตกใจ กับขยับสมองเล็กน้อยเท่านั้น“ไอหยา!ข้าเหนื่อย! พักเสียครู่แล้วค่อยไปเถอะ!”ก็ได้!หานแสเป็นคนที่จะตายแล้วก็ต้องรักษาหน้าตา คาดว่าเขาน่าจะต้องเหนื่อยจนแทบสำลักถึงได้พูดแบบนี้ออกมา อีกอย่างเขาไม่ลงรอยกับจื่อซีจื่อเฟิงมาก แน่นอนว่าเขาต้องไม่อยากให้พวกเขาสบประมาทเขา163
แล้วทำไมหลานเยาเยาต้องช่วยเขาหล่ะ?มีหลายเหตุผล ประการแรก หาน
