งก็จะหมดไป155
พอถึงตอนนั้น ไม่เพียงแต่จะแพ้โดยไม่ได้สู้แล้ว ยังต้องตกเป็นอาหารกลางวันของงูเหลือมยักษ์น่าขยะแขยงนั่นอีกนั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการ……“ข้ากำลังคิดวิธีอยู่”จู่ๆหลานเยาเยาก็เบิกตากว้าง ตะโกนเสียงดัง “ระวังข้างหน้า”ข้างหน้าคือสิ่งของที่……น่ากลัวใช่ นั่นคือสิ่งของสำหรับว่ามันคืออะไรนั้น หลานเยาเยายังดูไม่ออกเหมือนนกอินทรี?เหมือนนกแร้ง?หรือเหมือนนกฮูก?แต่ก็ดูจะไม่เหมือนทั้งหมด ขนปีกสีดำเปียกๆไม่เรียบ เหมือนกับป่วยเป็นอะไร ขนส่วนใหญ่ทั่วตัวหลุดออกไปแต่มันไม่ส่งผลการบินและความเร็วของนกประหลาดนั่นเลยมันกระพือปีกอันทรงพลัง ส่งเสียงแหลมมุ่งโจมตีพวกเขาหานแสไม่ได้หันหัวกลับมาก็หลบเลี่ยงการโจมตีของนกประหลาดแล้วจากนั้นก็พูดอย่างหงุดหงิด: “หนวกหู!”“……”หลานเยาเยาพูดไม่ออกไปชั่วขณะ156
ก็ได้!การต่อสู้เขาดี พลังภายในสูง มีความระมัดระวังมาก คำเตือนของนางมันไม่จำเป็นแต่ว่า!ในไม่ช้า หลานเยาเยาก็ประหลาดเมื่อพบว่า นอกจากจะมีงูเหลือมยักษ์กลายพันธุ์แล้ว ยังมีนกประหลาดกลายพันธุ์ที่ไม่รู้ว่าจะเรียกว่าอะไรอีกดูเหมือนสัตว์ทุกชนิดในหุบเขาจิ้นจะกลายพันธุ์ไปหมดอีกทั้งเพราะเหตุระเบิด กระจายไปทั่วหุบเขาจิ้นพอหลังจากเจอพวกเขา ก็เหมือนกับเจออาหารสดอร่อย ไล่กัดพวกเขาเสียงร้องน่าเกลียด การโจมตีรุนแรง ทำให้หุบเขาจิ้นที่เคยสงบสุขกลายเป็นคึกคักทันทีหลานเยาเยารู้ถ้าเป็นอย่างนี้ต่อไป พวกเขาได้จบเห่จริงๆแน่พลังก็
