เจียวหนานซึ่งเป็นปากทางเข้าสู่แดนลับเซียน ใบหน้าของเขามืดมนทะมึนดุจเมฆฝนที่ตั้งเค้าพายุใหญ่เดิมทีเขากำลังฝึกตนอยู่อย่างสงบ แต่เงาวิญญาณที่เขากลั่นไว้เพื่อคุ้มครองมู่เหวินเซวียนกลับถูกกระตุ้นขึ้นอย่างกะทันหัน และหลังจากนั้นไม่นานสัมผัสจิตวิญญาณนั้นก็ถูกทำลายทิ้งอย่างไร้ปรานีวินาทีแรกที่ความทรงจำสุดท้ายก่อนเงาวิญญาณจะสลายไปถูกส่งกลับมาถึงร่างต้น อารมณ์ของเขาก็พลุ่งพล่านดิ่งลงสู่เหวระทึกทันทีผู้บำเพ็ญมาร!แม้ในตอนนั้นมู่เหวินเซวียนจะไม่ได้เอ่ยปากยอมรับ แต่ความหวาดหวั่นพรั่นพรึงในแววตาที่ส่งผ่านเงาวิญญาณมานั้น กู้ชวนมองเห็นได้อย่างทะลุปรุโปร่งเขาคาดไม่ถึงจริงๆ ว่าศิษย์รักที่เขาฟูมฟักมากับมือจะแอบเป็นผู้บำเพ็ญมารที่น่าชิงชังเช่นนี้หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไปสู่โลกภายนอก จะต้องเกิดพายุลูกใหญ่สั่นคลอนรากฐานแน่นอน ผลกระทบต่อชื่อเสียงและความน่าเชื่อถือของหอสมบัติหนานจางนั้นเป็นสิ่งที่เขาไม่อาจยอมรับได้เด็ดขาดดังนั้น… ผู้ใดก็ตามที่รู้ความลับนี้ ต้องตายให้สิ้นซาก!เมื่อภาพใบหน้าของจางอวิ๋นผุดขึ้นในมโนสำนึก สีหน้าของกู้ชวนก็เย็นเยียบจนถึงกระดูกไม่ว่าเจ้าเด็กนั่นจะเป็นใคร หรือมีที่มาอย่างไร มันต้องตายด้
