งได้กลิ่นดินบนต้นไม้สูงขนาดนี้กำจัดภาพลวงตาออกไป จากนั้นตำแหน่งที่พวกเขาตอนนี้ก็น่าจะเป็นบนสุสานบรรพชนของขุนนางกังฉินดังนั้น!146
หลานเยาเยาจึงค่อยๆลูบสัมผัสความว่างเปล่ารอบๆ ในที่สุดทางด้านหลังก็ถูกของแข็งๆขวางไว้ และในสถานที่ที่นางสัมผัส ในสายตาคนอื่นก็เป็นเพียงอากาศเท่านั้นค่อยๆแตะตามแนวของแข็งไปทางด้านหน้า จากนั้นก็ยกเท้า ก้าวยํ่าไปบนอากาศช้าๆหานแสที่เห็นหลานเยาเยาก้าวไปบนอากาศ มุมปากก็ยกขึ้นน้อยๆ“น่ามหัศจรรย์จริงๆ”ความหมายของคำพูดนี้ไม่รู้ว่าเพราะหลานเยาเยา หรือเพราะฉากมหัศจรรย์ตรงหน้า……ส่วนจื่อเฟิงและจื่อซีด้านนี้กลิ่นอันตรายก็ได้หายไปแล้ว พวกเขารู้ว่ามีดที่หลานเยาเยาแทงไปนั้นมีประสิทธิผลจื่อซีเป็นหมอที่พกยาเม็ดหลากหลายชนิดจื่อเฟิงกำลังพันแผลให้เขาแต่เพิ่งพันแผลไปได้แค่ครึ่ง จู่ๆจื่อเฟิงก็ไม่ขยับ นัยน์ตาเต็มไปด้วยความตกใจ“จื่อเฟิง เจ้าพบปัญหาอะไรหรือไม่?”จื่อซีไม่เห็นความผิดปกติของจื่อเฟิง แค่ถามอย่างไม่สบายใจ“อะไร?”เมื่อเผชิญกับจื่อเฟิงที่ตอบอย่างไม่ใส่ใจ จื่อซีก็พูดไม่ออก อดที่จะโกรธไม่ได้147
“พวกนี้ก็แค่การบาดเจ็บของผิวด้านนอก อีกอย่างยังเป็นแค่แผลถลอก ไม่มีเลือดไหลสักหยดสิ่งที่สำคัญที่สุดของข้าก็คือการบาดเจ็บภายใน ภายในหน่ะ!เจ้าได้ยินรึยัง?”จื่อซีกลัดกลุ้มใจมากหลังจากที่ถูกของที่พันไว้คลายออก เขาก็ถูกจื่อเฟิงลากดึงไปยังบนหินก้อนหนึ่งจากนั้นก็เริ่มลงมือพันแผลให้เขาโดยไม่ตรว
