จสอบอะไรเลยเขาบาดเจ็บภายในจากของใหญ่ ไม่ใช่บาดเจ็บภายนอก……เห็นได้ว่าจื่อเฟิงไม่ได้สนใจความเป็นความตายของน้องชายเลย สายตาของเขามองไปยังพราชายาที่ห่างออกไปไม่ไกลตลอดเฮ้!เจ้าคนบื่อเดิมจื่อซีคิดว่าคำบ่นของเขาจะทำให้จื่อเฟิงตระหนักถึงความสะเพร่าของตนเองได้แต่คิดไม่ถึงว่า……เขาจะส่งเสียง “อื้อ”มาเรียบๆหนึ่งคำ จากนั้นก็ปล่อยเขาและมองไปยังทางที่หลานเยาเยาบินทันใดนั้นจื่อซีก็ตะลึง“นี่ จื่อเฟิง เจ้าโง่รึไง? ดูไม่ออกรึ? พวกเราแค่ต้องไม่ไปเป็นภาระของพราชายาก็นับว่าดีแล้ว จะต้องให้เราปกป้องที่ไหนกัน……”148
คำพูดของจื่อซียังไม่ทันจบก็ต้องอ้าปากค้างเพราะเขาลุกขึ้นแล้วมองไปยังทางที่หลานเยาเยาไปก็ต้องเห็นฉากที่ทำให้เขาตกตะลึงหลานเยาเยาลอยอยู่บนอากาศ อีกทั้งยังก้าวไปทีละก้าวๆ“โหห โหหห โหหหห……”พราชายาจะกลับสวรรค์หรือ?นี่มันน่าเหลือเชื่อมาก!ในที่สุดก็เข้าใจแล้วว่าทำไมจื่อเฟิงถึงไม่สนใจเขาดังนั้นเขาเองก็รีบลุกบินไปหลังจากเกือบหนึ่งชั่วยาม ในที่สุดหลานเยาเยาก็เข้าใจลักษณะพื้นที่สุสานบรรพชนของขุนนางกังฉิน ส่วนอุกกาบาตก็เป็นเหมือนที่หานแสกล่าวไว้ คืออยู่บนสุสานบรรพชนของขุนนางกังฉินดังนั้นนางจึงจับลักษณะขนาดของอุกกาบาตได้อย่างรวดเร็วมันเหมือนเป็นทรงกลม แต่กลับไม่เรียบเป็นระเบียบ เส้นผ่าศูนย์กลางประมาณสี่เมตรจะว่าใหญ่ก็ไม่ใหญ่ จะว่าเล็กก็ไม่เล็กหลังจากที่ทำความเข้าใจแล้ว หลานเยาเยาก็หยิบลูกระเบิดออกมาวางไว้สี
