สีหน้าเจ้าแล้ว กำลังคิดว่าข้าทำไม่ได้งั้นรึ? ”หลังจากที่หลานเยาเยานำสิ่งของบางสิ่งไปวางไว้ด้านข้างของประตูหิน ก็ได้เริ่มนับเวลา แล้วในตอนที่นางเดินมาถึงข้างกายหานแส ก็มองเห็นท่าทางที่เย้ยหยันของหานแสระเบิดชั้นสูงอันลํ้าสมัย อย่าว่าแต่จะระเบิดประตูหินเลย ให้ระเบิดถํ่าทันอันก็ยังเป็นได้133
” หากเจ้าสามารถทำให้ประตูเปิดได้ ข้าก็จะ….”เขาที่ยังกล่าวไม่ทันจบ ก็ได้ยินเสียงระเบิดดังลั่น จนฟ้าและพื้นดินสั่นสะเทือนในทันทีถือว่าเป็นเวลานานแล้วที่หลานเยาเยาไม่ได้ใช้ระเบิดชั้นสูงเช่นนี้ นางอุตส่าห์ยืนอยู่ไกลขนาดนี้แล้ว ก็ยังไม่พ้นได้รับผลกระทบอยู่ดีหากไม่ใช่เพราะสายตาและมือที่รวดเร็วของนางที่ไปจับกางเกงของหานแสไว้ก่อนจะเกิดการสั่นสะเทือน คาดว่าตอนนี้นางก็คงได้รับบาดเจ็บบ้างฝุ่นควันยังคงหนาแน่นอยู่เป็นเวลานานเมื่อมองเห็นแววตาที่ตะลึงงันของหานแส หลานเยาเยาจึงยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ“เป็นอย่างไรเล่า ？ข้าสุดยอดหรือไม่？”พอมองเห็นดขาไม่กล่าวสิ่งใด นางจึงกล่าวต่อ” สักครู่เจ้ากล่าวสิ่งใดออกมา ข้าเหมือนจะได้ยินไม่ค่อยชัดเจนเท่าไหร่”” หลาน! เยา! เยา! ”นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นหานแสหมดท่าเช่นนี้ จนถึงขนาดต้องขบฟันพูดแล้ว” เอ๊ะ ว่ายังไงเล่า? ”” ทางที่ดีปล่อยมือของเจ้าซะ ”อ๊า? มือ ? มือของนางเป็นอะไร ? เหตุใดต้องปล่อยด้วยเล่า ?ไม่ถูกต้องๆ134
สักครู่นี้ตอนเกิดการระเบิด นางตั้งหลักได้ไม่ดี จึงได้จับกางเกงของเขาเอาไ
