“เจ้าๆๆ….ผู้หญิงชั้นตํ่า วันนี้ข้าจะต้องสั่งสอนเจ้าเสียหน่อยแล้ว”เสียงที่ดังออกมา！ดวงตาของซิ่วซิ่วก็ประกายความชั่วร้ายออกมา จากนั้นก็ฟาดกำหมัดหวังจะทำร้ายหลานเยาเยาด้วยกำลังที่มีทั้งหมดของตัวเองคนที่คิดว่าจะทำร้ายนางสำเร็จอย่างซิ่วซิ่ว แต่มันกลับชะงัก ก่อนที่หมัดของนางจะไปโดนหลานเยาเยานางเบิกตากว้างด้วยความไม่อยากจะเชื่อ พลางมองไปรอบๆเพื่อหาตัวหลานเยาเยาที่ไม่อยู่กับที่แล้ว พร้อมกับพึมพำกับตัวเอง“เป็นไปไม่ได้ มันจะเป็นไปได้อย่างไร?”เพียงไม่นาน นางก็ได้ยินเสียงใครบางคนผิวปากเรียกสุนัขมาจากด้านหลัง จึงรีบหันหน้าไปดู ก็เห็นหลานเยาเยาที่กำลังมองมาด้วยความนิ่งเฉย ดวงตาเต็มไปด้วยความหยอกเย้าเมื่อสักครู่นี้หลานเยาเยาเป็นคนผิวปากเรียกสุนัขออกมา ส่วนคนที่ถูกแทนเป็นสุนัขก็คือนางเอง แถมนางก็ยังหันหน้ามาอย่างเชื่อฟังเสียด้วย น่ารังเกียจจริงๆ!นางถูกแทนเป็นสุนัข“ช่างเชื่อฟังเสียจริงๆ!”เมื่อเห็นใบหน้าที่แดงด้วยความโกรธ และท่าทางราวกับกำลังเดือดจนใกล้ระเบิดของซิ่วซิ่ว หลานเยาเยาก็ยิ่งยิ้มออกมาอย่างสดใส“โกรธงั้นรึ? โกรธนั้นถูกแล้วหล่ะ”124
คนที่โกรธจนยากจะอธิบายอย่างซิ่วซิ่ว ก็ดึงมีดซึ่งไม่รู้ว่ามาจากไหนออกมาด้ามหนึ่ง แล้วพุ่งไปยังหลานเยาเยา โดยจงใจชี้ไปยังใบหน้าของนาง ราวกับว่าใบหน้าขอหลานเยาเยาไปสะกิดใจของนางเสียอย่างนั้น“ตอนนี้ข้าจะฉีกปากเจ้าทิ้งเสีย ทำลายใบหน้าของเจ้า ดูสิว่าเจ้ายังจะไปยั่วยวนท่
