านชายเย่อย่างไร ? ”สำหรับซิ่วซิ่วแล้ว คนที่นางถูกใจเขาก็จะต้องเป็นของนาง อีกทั้งตอนนี้นางก็ได้คิดว่าเย่แจ๋หยิ่งเป็นผู้ชายของนางแล้วแต่ว่า! ไม่ว่านางจะลงมืออย่างไร ก็ไม่มีทางที่จะแตะต้องหลานเยาเยาได้เลยแม้แต่ปลายขนจนไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเพียงใด! จู่ๆก็มีเสียงอันเจ้าเล่ห์ดังขึ้นมา“เยาเยา นี่กี่ยามแล้ว เจ้ายังมีอารมณ์มาเสียเวลากับเรื่องพวกนี้อีกหรือ”หานแสที่กำลังพิงหลังอยู่กับต้นไม้ใหญ่ มองดูพวกนางทั้งสองต่อสู้กันอย่างเบื่อหน่ายทันทีที่ได้ยินหานแสเรียกชื่อหลานเยาเยาซิ่วซิ่วก็ถึงกับมึนงงในทันทีที่แท้ก็คือหลานเยาเยา คนที่เดินอยู่ใกล้ตัวท่านชายเย่คิดไม่ถึงว่านางจะเป็นสตรีพอนึกถึงแววตาของท่านชายเย่ทุกครั้งที่มองนางนั้นล้วนเต็มไปด้วยความอ่อนโยนและหลงใหลความหึงหวงอย่างบ้าคลั่งก็หยั่งรากลึกในใจของซิ่วซิ่ว….125
ท่านชายเย่เป็นของนาง นางชอบใครคนนั้นต้องเป็นของนางคนเดียวเท่านั้นหลานเยาเยานับว่าเป็นใครกัน ไม่ว่าใครก็จะเอาคนที่นางชอบใจไปไม่ได้ดังนั้น ! ซิ่วซิ่วจึงชี้มีดพุ่งไปยังหลานเยาเยาอีกครั้งปลายมีดครั้งนี้ไม่ได้เล็งที่ใบหน้าของหลานเยาเยาอีกแล้ว แต่เป็นคอของนางเมื่อเห็นเช่นนั้น! หลานเยาเยาก็หรี่ตาลง จนซิ่วซิ่วมาถึงตรงหน้า นางก็ขยับตัวไปข้างๆก่อนฟาดฝ่ามือออกไป“เพี้ยะ…”การตบที่…… ทำให้ซิ่วซิ่วล้มลงไปกับพื้นแล้วนางก็นิ่งอึ้งไปในทันทีคงเป็นเพราะว่า ยังไม่เคยมีผู้ใดกล้าตีนางเช่นนี้มาก่อนสินะ ! เพี
