“เยาเยา….” เย่แจ๋หยิ่งเรียกนางอย่างนุ่มนวล มองดูนางที่ร้องไห้ไปหัวเราะไป เขาก็ถึงกลับกลืนนํ้าไหล ดวงตาก็ขุ่นมัวขึ้นมาแต่สุดท้ายเขาก็หันหลังเดินจากไปทันใดนั้น !ในขณะที่เย่แจ๋หยิ่งกำลังจะไป ก็มีมือหนึ่งจับแขนรั้งเขาไว้อย่างเบาๆ แล้วเสียงเรียบเฉยก็ดังแทรกขึ้นมา“นํ้าปรโลกอยู่หนใด? ”“จุดลึกสุดของป่าทึบ”สิ่งที่นางถาม ขอเพียงเขารู้ เขาไม่มีทางปิดบังมันเอาไว้จุดลึกสุดของป่าทึบ?ใช่นํ้าสีฟ้าอ่อนที่อยู่ในบ่อยาหรือไม่?หลานเยาเยาราวกับเข้าใจอะไรบางอย่างจากนั้นจึงปล่อยแขนของเขา แล้วเดินไปหยิบเอาถ้วยหนึ่งใบมาวางบนโต๊ะ“สิ่งที่ท่านกล่าวถึงใช่สิ่งนี้หรือไม่? ”ในตอนที่เย่แจ๋หยิ่งหันหน้ากลับไป ก็เห็นหลานเยาเยากำลังเทนํ้ายาสีฟ้าอ่อนลงบนถ้วย เขาถึงกับรู้สึกประหลาดใจ“ใช่ นํ้าปรโลก！”109
เขาคิดว่านํ้าปรโลกถูกเก็บไว้ในป่าทึบเสียแล้ว แต่กลับคิดไม่ถึงว่าในเวลานั้นหลานเยาเยาจะเก็บเอานํ้าปรโลกไว้แล้วในเมื่อนางมีนํ้าปรโลกแล้ว เช่นนั้นเขาก็ไม่จำเป็นต้องกังวลสิ่งใดแล้ว“ถ้าหากอ๋องเย่ไม่ถือสาที่ข้าเคยใช้นํ้าปรโลกอาบตัวมาแล้ว ท่านก็ดื่มเสียเถอะ! รอให้ข้าหาดอกกระดูกขาวพบแล้ว พวกเราสองคนก็จะได้ไม่มีสิ่งใดติดค้างกันอีก”ในตอนที่อยู่ในป่าทึบ นางตกลงไปในบ่อยา ดังนั้นก็นับว่าได้ใช้นํ้าปรโลกอาบตัวแล้ว !เย่แจ๋หยิ่งไม่ได้กล่าวสิ่งใด แล้วก็หยิบถ้วยยานั้นขึ้นมาดื่มจนหมด จากนั้นก็มองไปยังหลานเยาเยาอย่างใจจดจ่อ ก่อนจะเอื้อมมือไปสั
