เผ่าหยินไห่ ผู้ใดเป็นคนปล่อยข่าวท่านรู้หรือไม่?”ในตอนที่ถามสิ่งเหล่านี้ นางแสดงใบหน้าที่มีรอยยิ้มอยู่ตลอด ท่าทางเช่นนี้ของนางทำให้เย่แจ๋หยิ่งปวดใจ แต่ตอนนี้เขาไม่สามารถปิดบังนางได้อีกแล้ว“ข้ารู้ ! ”107
” เช่นนั้นท่านก็รู้ว่าข้ากำลังตามหาองค์ชายแห่งราชวงศ์เก่ามาโดยตลอด? ”นํ้าตาเม็ดโตร่วงลงมาจากดวงตาของหลานเยาเยา แต่นางก็ยังดึงริมฝีปากขึ้นอย่างเข้มแข็ง“ข้ารู้”เขาเอื้อมมือออกไปหวังจะเช็ดนํ้าตาบนใบหน้าของนาง แต่นางกลับปัดมือเขาทิ้ง“เหอะๆๆ…”แล้วหลานเยาเยาก็หัวเราะออกมาอย่างเจ็บปวดด้วยนํ้าเสียงที่ทั้งเศร้าและอ้างว้างสุดท้ายนางก็ถามราวกับเสียงคำรามว่า ” เช่นนั้นท่านก็คงจะรู้ว่าตราหยกของราชวงศ์เก่าอยู่ในมือข้าตลอด ? ”ในเวลานี้เอง เย่แจ๋หยิ่งถึงกับตัวเกร็ง ดวงตาค่อยๆปิดลงแล้วปากบางๆก็เอ่ยขึ้นมา“รู้ ข้ารู้ทุกอย่าง” เสียงของเขาแหบลงและเบาจนเกือบจะไม่ได้ แต่หลานเยาเยาก็ยังได้ยิน“ที่แท้ท่านก็รู้ทุกอย่าง แต่กลับอยู่ข้างกายข้าเพื่อมองดูข้าค่อยๆเข้าสู่สนาม ดูแล้วข้าช่างไร้เดียงสาเกินไปแล้ว ทุกอย่างข้าล้วนคิดผิด ไม่ว่าท่านจะใช้ประโยชน์จากข้าหรือไม่ แต่อย่างน้อยในใจของท่านก็มีพื้นที่เพียงเล็กๆน้อยๆที่เป็นของข้าแต่แล้ว…… ทั้งหมดนี้ล้วนแต่เป็นเรื่องจอมปลอม ข้ามีชีวิตมาแล้วสองชาติ ครั้งแรกก็ถูกคนคนหนึ่งเล่นกับความรู้สึกเช่นนี้ แต่ข้ากลับเกลียดเขาไม่ลง ท่านว่า ข้าน่าสมเพชหรือไม่ เหอะๆๆๆ….”นางที่กำลังหัว
