ั้นนางก็ออกไปลงมือคนเดียวนานแล้ว85
เมื่อรอแล้วรออีกก็ยังไม่เห็นการปรากฏตัวของหานแส หานแสเจ้าคนไม่รู้จักเวลาตอนนี้กี่โมงกี่ยามแล้วยังไม่เห็นเงาอีกช่างเถิดๆ นางไปคนเดียวก็ได้จากนั้นหลานเยาเยาก็ปิดใบหน้าด้วยผ้าสีดำ พลางเปิดหน้าต่างแต่ยังไม่ทันได้กระโดดออกไป นางก็ถึงกับตะลึงกับสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้าจนถอยหลังกลับไปหลายก้าวแล้วสิ่งที่ดึงดูดสายตาของนางก็คือคนที่ตอนนี้มีใบหน้าที่บวมเต็มไปด้วยรอยฟกชํ้า ซึ่งกำลังถูใบหน้าของเขาอยู่ในตอนนี้ หลังจากที่เห็นนางเปิดประตูออกมา เขาก็รีบเอามือไปไขว้หลังทันที แล้วเดินเข้าไปพิงหน้าต่าง ด้วยท่าทางที่ผ่อนคลายเจ้าคนนี้คือผู้ใดกัน?หลานเยาเยากวาดตามองเขาอยู่หลายครั้งหลายครา จากนั้นก็เรียกชื่อออกมาอย่างไม่แน่ใจ“หานแส？”ถึงแม้จะเปลี่ยนเป็นชุดดำทั้งตัว แต่ทรงผมกลับไม่ได้เปลี่ยน เช่นนั้นก็เป็นหานแสไม่มีผิดแน่ว่าแต่เพราะเหตุอะไรหน้าเขาถึงได้กลายเป็นเช่นนี้ได้ นางเองก็ไม่อาจรู้ได้“ไปกันเถิด！”หานแสคิดว่านี่เป็นช่วงเวลาที่น่าอับอายที่สุดในชีวิตของเขา อ๋องเย่คนนั้นก็ช่างขี้โมโหเกินไปแล้วจริงๆ ตีโดนร่างกายเขาก็น่าจะพอแล้ว เหตุใดถึงได้เล็งใบหน้าของเขาด้วย !“อ๋อ ไปกันเถอะ！”86
เป็นเพราะสิ่งที่เขารังแกนางก่อนหน้านี้ นางจึงยังโกรธเขาอยู่ แต่พอเห็นสภาพที่ยํ่าแย่ของเขาตอนนี้แล้ว นางจึงตัดสินใจที่จะไม่ตำหนิเขาต่อจากนั้น ！ทั้งสองก็พากันไปซ่อนตัวอยู่ที่ป่าหลังห้องของผู้อาวุโสให
