่อกัน แต่จางอวิ๋นกลับสังหารพวกมันได้สบายๆ ราวกับพลิกฝ่ามือความแข็งแกร่งระดับนี้… มันเกินขอบเขตจินตนาการของเขาไปไกลลิบโลก!จางอวิ๋นไม่พูดพร่ำทำเพลง เดินเข้าไปตบเขาเปรี้ยงเดียวจนสลบเหมือด แล้วโยนร่างเข้าไปในหอสมบัติเซียนเช่นกันที่ยังไม่ฆ่าทิ้งในทันที เพราะเขากะว่าจะเก็บมันไว้ให้สวีหมิงจัดการระบายแค้นด้วยตัวเองจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น เขาหันมายิ้มอย่างอ่อนโยนให้ทารกน้อยในอ้อมแขน: “ไห่ไห่ อาจารย์มีธุระต้องจัดการ เดี๋ยวจะพาเจ้าไปอยู่ในที่แห่งหนึ่ง เจ้าเข้าไปเล่นรอข้างในสักพักนะตกลงไหม?”“แอ้ แอ้!!”อู๋ไห่ไห่พยักหน้าหงึกหงักทันที ทำท่าทาง ‘หนูเป็นเด็กดีที่สุด’ อย่างน่าเอ็นดูจางอวิ๋นลูบหัวน้อยๆ ของเขา แล้วส่งตัวเข้าไปในห้องพิเศษภายในหอสมบัติเซียนจากนั้นจึงเดินอย่างองอาจออกจากโถงใหญ่“คุณ… คุณชาย…”เมื่อเห็นเขาเดินออกมา เติ้งอวี้เซวียนที่ยืนตัวสั่นรออยู่ด้านนอกโถงก็กลืนน้ำลายลงคอ เอื๊อก แววตาที่มองจางอวิ๋นนั้นเต็มไปด้วยความเลื่อมใสศรัทธาที่พุ่งทะลุปรอทรองเจ้าหอสมบัติหนานจางลำดับที่สอง นั่นมันบุคคลระดับสูงสุดของแคว้นแดนใต้เชียวนะ! ร่างเงาระดับนั้นบอกจะฟันก็ฟันทิ้งดื้อๆ ราวกับหั่นผักปลา…คุณชายท่านนี้เห
