“หยู่ หยู่อัน เจ้า นี่เจ้าจะทำสิ่งใด?”“เจ้ารู้หรือไม่ว่าหนังสือทำเนียบบรรพชนอยู่แห่งใด?”“เจ้าถามเรื่องนี้ทำ ทำไม?” เจี่ยนหมิงกลืนนํ้าลายลงไปอึกหนึ่งเมื่อเห็นว่าเขาถาม ฮัวหยู่อันก็โน้มตัวไปข้างหน้า พร้อมกับขยับปากไปยังข้างหูของเจี่ยนหมิง พลางถอนหายใจออกมาเบาๆ จนทำให้เขารู้สึกคอแห้งผาก“เจ้าบอกข้าเถิดว่าหนังสือทำเนียบบรรพชนอยู่แห่งใด!”แล้วเจี่ยนหมิงจะทนต่อท่าทางเช่นนี้ของฮัวหยู่อันได้อย่างไร เขาจึงรีบบอกในสิ่งที่รู้ออกมา“อยู่ อยู่ในห้องของผู้อาวุโสใหญ่”“อ๋อ!”เมื่อได้คำตอบ ฮัวหยู่อันก็รีบกลับดึงตัวขึ้นมาทำตัวตามปกติ จากนั้นก็มองไปยังหลานเยาเยาอย่างจงใจ ด้วยสีหน้าที่แสดงออกมาราวกับจะพูดว่า ข้าสุดยอดไหมเล่า!เหลือไว้เพียงเจี่ยนหมิงที่กำลังยืนนิ่งอึ้งอยู่………——พอถึงยามพรบคํ่าหลานเยาเยาที่อยู่ในห้อง กำลังนั่งจ้องมองไปยังผ้าพันแผล ยาและนํ้าเปล่าที่วางอยู่บนโต๊ะด้วยหน้าตานิ่งสงบ74
ยาเหล่านี้นางได้พัฒนาขึ้นตามอาการของผู้ที่โดนมนต์ดำ โดยด้านในตัวยามีเลือดของนางผสมอยู่ด้วยเป็นจำนวนมากนี่เป็นยาที่จะเปลี่ยนให้กับเย่แจ๋หยิ่ง นางอยู่เช่นนี้รอจนเขามาถึงคืนนี้เป็นครั้งแรกที่ได้พบหน้าเขาหลังจากที่ได้เลิกรากัน ในใจทั้งรู้สึกซับซ้อนและรู้สึกค่อนข้างประหม่าไม่น้อย“ก็อกๆๆ…..”“เยาเยา ข้าเอง”เสียงทุ้มตํ่าดังเข้ามาจากด้านนอกคือเขา! เย่แจ๋หยิ่งมาแล้ว“เข้ามาเถิด!”นางหายใจเข้าอย่างลึกๆ พลันบอกกับตัวเองในใจอย่างเง
