ียบว่าให้มองเขาเป็นเพียงสหายธรรมดาๆคนหนึ่งก็พอเย่แจ๋หยิ่งผลักประตูเข้ามา แล้วก้าวเท้าเดินมาอย่างไม่เร็วไม่ช้า แล้วเสียงนั้นก็เข้าใกล้นางมาเรื่อยๆ ในที่สุดเขาก็นั่งลงยังที่นั่งข้างๆนางทันใดนั้นนางที่ไม่รู้ว่าควรจะเผชิญหน้าอย่างไร จึงทำเพียงกระแอมออกมาเบาๆแล้วนางก็ลุกขึ้น มาสั่งโดยที่ไม่สบตากับเขาโดยตรง“ยื่นมือออกมา”“อืม!”เย่แจ๋หยิ่งยื่นมือที่มือที่มีแผลออกมาให้นางทำแผลอย่างว่าง่าย75
หลังจากทำแผลที่มือเสร็จ หลานเยาเยาก็ขยับมือไปแก้เสื้อของเขาออก ถึงแม้ว่าเรื่องเช่นนี้นางจะ เคยเจอมาแล้วหลายครั้งหลายครา แต่ว่าในครั้งนี้กลับรู้สึกไม่เหมือนกันจริงๆเย่แจ๋หยิ่งในตอนนี้ไม่สามารถที่จะจ้องมองนางได้อย่างแต่ก่อน และยิ่งไม่สามารถที่จะแสดงสีหน้าอะไรออกมาได้มากนักแล้วนางก็ถอดเสื้อคลุมของเขาออกอย่างเงียบๆ จากนั้นก็ทำการฆ่าเชื้อบนแผลที่เป็นหนองใหม่อีกครั้ง แล้วถึงได้พันแผลให้เขา การเคลื่อนไหวของนางนั้นไม่ได้เร่งรีบและไม่ช้ามาก ดังเช่นปกติหลังจากที่ทำแผลทั้งหมดจนเสร็จ นางจึงได้สะบัดมือ พร้อมกับกล่าวออกมาอย่างโล่งอก“เสร็จแล้ว!”“ขอบใจยิ่งนัก!”เมื่อได้ยินคำกล่าวขอบคุณจากเขา หัวใจของหลานเยาเยาก็วูบวาบทันทีพร้อมกับมุมปากที่กระตุกขึ้น ก่อนที่จะพยักหน้ารับ“แค่เพียงทุกวันมาเปลี่ยนให้ตรงเวลาก็พอแล้ว”“อืม!”เย่แจ๋หยิ่งก็ลุกขึ้นพร้อมกับเดินจากไปพอเดินมาถึงประตู อยู่ๆเขาก็หยุดเท้า พลางหันหน้ากลับไปมองนาง“คืนนี้เจ
