้าต้องออกไปงั้นรึ?”76
ถ้าหากเป็นแต่ก่อน เมื่อได้ยินคำพูดเช่นนี้ของเขา นางก็คงจะพูดนุ่นนั่นนี่กับเขามากมาย แต่ตอนนี้นางกลับทำเพียงแค่พยักหน้าเล็กน้อยเท่านั้น“อืม”เย่แจ๋หยิ่งทำท่าราวกับว่ากำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่ แต่สุดท้ายก็ไม่ได้กล่าวสิ่งใดออกมาก็บินจาก ไปแล้วหลานเยาเยาที่อยู่ในห้องก็ยกมือขึ้นของตัวเองขึ้นมาดูอย่างเงียบๆ โดยความจดจ่อบนมือยังคงเหลือความอบอุ่นบนร่างกายของเขาที่เพิ่งจับมาเมื่อสักครู่นี้ทันใดนั้น!เสียงอันทรงเสน่ห์แต่กลับน่ารังเกียจของหานแสก็ดังแทรกขึ้นมา“สภาพเช่นนี้ของเจ้า…….แน่ใจหรือว่าอีกสักครู่จะออกไปกับข้า?”หลานเยาเยาดึงสติกลับมา พร้อมกับปกปิดอารมณ์เมื่อสักครู่นี้ทันที“ทำไม กลัวข้าจะเป็นตัวถ่วงเช่นนั้นรึ?” ถ้าเกิดนางเป็นตัวถ่วงขาเขาจริงๆ นางก็จะดึงกางเกงของ เขาเสียด้วยเลยไม่รอให้หานแสตอบกลับ นางก็พูดต่อ“ชาวหยินไห่ดูมีความลับมากมายขนาดนั้น ข้าว่าไม่แน่ในหนังสือทำเนียบบรรพชนอาได้พบกับ ยาต้นกำเนิดก็เป็นได้”“ฮื้ม!”77
เห็นได้ชัดเลยว่าหานแสไม่เชื่อคำพูดจาเหลวไหลของนาง แต่กลับกล่าวเตือนสตินาง“แผลบนตัวข้าเองก็ต้องทำแผลใหม่แล้วเช่นกัน”หลานเยาเยานอกจากจะเป็นห่วงเป็นใยเกี่ยวกับอาการเจ็บของเย่แจ๋หยิง สำหรับผู้อื่นแล้วนางกลับไม่ใส่ใจ เขาควรจะเตือนนางเสียหน่อย มิเช่นนั้นหากยาบนตัวเขาเน่าเสียแล้วนางก็คงยังไม่รู้“ยาของเจ้าข้าได้จัดเตรียมเอาไว้บนโต๊ะทุกวัน เจ้าสามารถมาหยิบเองได้ แต
