่เจ้ากลับไม่มาหยิบไปเอง นี่ยังจะต้องให้ข้านำไปส่งให้อีกงั้นรึ?”แปลกเสียจริง ไม่กี่วันก่อน หานแสมาทำแผลและรับยาตรงเวลาโดยตลอด เป็นเย่แจ๋หยิ่งที่กลับทำให้นางรู้สึกกังวลพอมาถึงช่วงนี้ทั้งสองกลับทำเรื่องที่กลับกันจนนางรู้สึกประหลาดใจที่เย่แจ๋หยิ่งมาทำแผลอย่างตรงเวลา ส่วนหานแสนั้นหนึ่งวันกลับสามารถเปลี่ยนยาเพียงหนึ่งครั้ง“บาดแผลตรงหลังข้างจะทำแผลเองได้อย่างไรเล่า? นี่เจ้าไม่อยากทำแผลให้ข้าแล้วงั้นหรือ?”เขาพูดปนขำขัน หลังจากพูดจบเขาก็ยังจ้องมองการตอบกลับของนางอย่างใจจดใจจ่อหลานเยาเยาที่ได้ยิน ก็รู้สึกจะว่าปล่อยไว้เช่นนี้ไม่ได้ จึงหันไปสบตากับเขาแล้วค่อยๆพูดออกมาทีละประโยค“บาดแผลเล็กๆน้อยๆบนตัวเจ้าก็กลายเป็นสะเก็ดจะหมดแล้ว ส่วนวกแผลลึกก็อยู่ด้านหน้า แค่นี้ยังต้องให้ข้าช่วยอีกอย่างนั้นหรือ?”“ชิ! คิดไม่ถึงว่าแผลของอ๋องเย่จะไม่ได้อยู่ด้านหน้า?” เมื่อเห็นท่าทางตื่นตกใจของหลานเยาเยา78
หานแสก็ยิ้มออกมาด้วยความชั่วร้าย ก่อนจะกล่าวออกมาอย่างเยาะเย้ย“ผู้ใดเป็นคนกล่าวกันว่าหมอเป็นดั่งบุพการี ที่คอยดูแลผู้ป่วยอย่างเท่าเทียมกัน?”“ตัวเจ้าสามารถเปรียบเทียบกับเขา….ได้งั้นรึ?”เจ้าคนนี้สิ่งใดที่ไม่ควรกล่าวถึงก็ดันเอามากล่าว แล้วยังชอบทำเช่นนี้จนติดเป็นนิสัยไปแล้วด้วย“เทียบไม่ได้ แต่พวกข้าต่างก็เป็นผู้ป่วย สิ่งที่อยู่ในใจของเจ้ามิจำเป็นต้องแสดงออกมาอย่างชัดเจนเยี่ยงนั้น” เขาเลิกคิ้วใส่นาง พลางวางแขนข้างหนึ
