่งไว้โต๊ะแล้วเท้าคางตัวเองเอาไว้ด้วยสีหน้าทะเล้นหบานเยาเยาลูบคิ้ว พลางหายใจเข้าลึกๆด้วยความเอือมระอาถ้าหากตอนนี้หานแสเป็นผู้ช่วยที่ดีคนหนึ่ง นางก็คงจะจัดการไล่เขาออกไปแล้ว“ได้ ข้าจะปฏิบัติต่อทุกคนอย่างเท่าเทียม”เช่นนั้นนางจึงลุกขึ้นแล้วเดินไปอีกฝั่งเพื่อเอายาและผ้าพันแผลของหานแสที่ได้เตรียมไว้แล้ว ในขณะที่กำลังหยิบยานั้น แววตาของนางก็ประกายแสงแห่งความชั่วร้ายขึ้น จากนั้นก็นางก็เติมบางอย่างลงไปในยาที่กำลังจะใช้ในตอนที่นางถือยากลับมานั้น หานแสได้ถอดเสื้อออกเองเรียบร้อยแล้วเขามีแผงอกที่ขาวนวลและแข็งแรง พร้อมทั้งกล้ามเนื้อหน้าท้องที่มองไม่เห็นแม้แต่ไขมัน ถ้าเกิดไม่ใช่เพราะบาดแผลใหญ่ๆเล็กๆบนตัวเขา ร่างกายของเขานั้นก็ถือว่าสมบูรณ์แบบอย่างมากแต่นางกลับไม่ได้สนใจอะไรมากนัก เพียงแต่ช่วยเขาทำแผลอย่างจริงจังให้เขาดังเช่นเคย79
เพิ่งจะทำแผลเสร็จ หานแสยังไม่ทันได้สวมเสื้อ สีหน้าของเขาก็เริ่มเปลี่ยนไป เขาเอามือข้างหนึ่งกุมบาดแผลเอาไว้ ส่วนอีกข้างก็จับโต๊ะไว้แน่น ราวกับว่ากำลังเจ็บปวดอย่างหนัก เดิมทีมุมปากของหลานเยาเยายกขึ้นมาอย่างพอใจ แต่แล้วก็ค่อยพบว่ามีบางอย่างผิดปกติไป ยาที่นางเพิ่มเข้าไปไม่น่าที่จะทำให้เขาเจ็บได้ถึงเพียงนี้แต่พอมองดูสีหน้าของเขาแล้วก็ไม่เหมือนว่าเขากำลังโกหก จากนั้นก็ได้ยินเสียงดัง“ปัง” หานแสก็ลงไปนอนดิ้นรนด้วยความเจ็บปวดบนพื้นเสียแล้ว“หานแส เจ้าเป็นอะไรหรือไม่? หานแส…..”คงไม
