่ใช่อาการป่วยกำเริบพอดีหรอกนะ！คิ้วของหลานเยาเยายิ่งขมวดหนักขึ้นเรื่อยๆ ก่อนที่นางจะโน้มตัวลงไปจับชีพจรให้เขาใครจะรู้ว่า……ทันทีที่มือของนางยื่นออกไปก็ถูกของเรียวยาวของเขาดึงลงไป จนนางล้มลงไปกับพื้น ยังไม่ทันได้ตั้งตัวก็เห็นหานแสยันตัวเองขึ้นไปนั่งกดทับร่างนางไว้เสียแล้ว“คิดจะสู้กับข้า เจ้ายังอ่อนหัดไปนิด”หานแสในตอนนี้สีหน้าดูสดใส โดยไม่มีสีหน้าของความเจ็บปวดเลยแม้แต่น้อย“สารเลว ปล่อยข้า”กล้าเล่นกับนาง คิดว่านางชอบใจนักหรือไงกัน?ในใจของหลานเยาเยาโมโหอย่างหนัก ดวงตาแข็งกระด้าง แล้วทันใดนั้นเข็มเงินก็ปรากฏออกมาในมือของนางแล้วพุ่งเข้าไปหวังจะแทงหัวใจของเขาโดยไม่พูดไม่กล่าวสิ่งใดแต่แล้ว ！หานแสที่รู้อยู่แล้วว่านางจะลงมือ ในตอนที่เข็มเงินของนางยังไม่ทันถึงหัวใจของเขา เขาก็คว้ามือนางเอาไว้ก่อนเสียแล้ว ทั้งยังสะบัดมันทิ้งไปกับพื้นอีก….80
