หานแสหัวเราะออกมาเบาๆ หลังจากนั้นก็หัวเราะอย่างหดหู่มากขึ้นเรื่อยๆ และสุดท้ายก็เงียบลง: “มีคนให้นํ้าปรโลกแก่ข้า แลกด้วยชีวิตของชาวเผ่าครึ่งเผ่า”เมื่อได้ยินเช่นนั้น!หลานเยาเยาก็ตกตะลึงอีกครั้งไปโดยปริยาย และหวนนึกถึงหมู่บ้านที่ถูกทิ้งร้างนั่นขึ้นมาได้ในชั่วพริบตา…ซากกำแพงพุพังที่ถูกปกคลุมไปด้วยตระไคร่……เป็นกำแพงที่ครั้งหนึ่งเคยโชกไปด้วยเลือด ซึ่งดูเหมือนเป็นที่ที่เคยมีการสังหารหมู่เกิดขึ้น……ผ่านไปเนิ่นนานหลานเยาเยาก็ส่งเสียงเหมือนตกอยู่ในภวังค์: “เจ้าเป็นคนของชาวเผ่าหยินไห่รึ?”หานแสหรี่ตาลงเล็กน้อย เหมือนว่ากำลังอดกลั้นบางสิ่ง หลังจากที่ลูกกระเดือกขยับอยู่สองสามครั้ง ก็พูดคำสี่คำออกมาอย่างแผ่วเบา“นั่นก็……ครั้งหนึ่ง”ใช้ชีวิตของคนกว่าครึ่งชนเผ่าเพื่อแลกชีวิตของคนหนึ่งคน อีกทั้งยังแลกมาด้วยความเกลียดชังไปชั่วชีวิตของคนคนหนึ่งอีก แต่เขาก็ยังจะกลับมาเพราะอีแค่ยาถอนพิษอย่างนั้นรึ?เป็นไปไม่ได้!มันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอนจากนํ้าเสียงของหานแสที่ฟังขึ้น ในใจของเขาก็เกลียดชังที่แห่งนี้อย่างมาก66
แต่อย่างไรก็ตามเรื่องที่หานแสใส่ใจมากที่สุดในตอนนี้ก็น่าจะเป็นยาถอนพิษ และเรื่องที่นางใส่ใจมากที่สุดในตอนนี้ก็คือยาถอนพิษเหมือนกัน ส่วนเรื่องอื่นๆ แค่นางคนเดียวคงไม่สามารถทำอะไรได้“คนคนนั้นเป็นผู้ใดกัน?”หานแสรู้ว่านางหมายถึงคนที่ให้นํ้าปรโลกแก่เขาแต่ว่า…เขากลับส่ายหน้าแม้ว่าจะได้เห็นรูปลักษ
