ณ์ภายนอกของเขา แต่กลับไม่รู้เลยว่าเขาเป็นคนประเภทไหนเขาเคยเห็นคนคนนั้นเพียงแค่ครั้งเดียว แต่ไม่ว่าเขาจะอำพรางตัวไปเป็นเช่นไรเขาก็จำได้แม้ว่ามันจะกลายเป็นขี้เถ้าไปแล้วก็ตาม ช่วงเวลาหลายปีมานี้ นอกจากเขาจะตามหาหมอผู้วิเศษแล้ว เขาก็ยังแอบตามหาผู้ที่ให้นํ้าปรโลกแก่เขาที่สังหารคนในชนเผ่าไปกว่าครึ่งอีกด้วย“การที่เขาเคยมาที่นี่ และได้สังหารชนเผ่าไปกว่าครึ่ง เช่นนั้นในหนังสือทำเนียบบรรพชนก็ต้องมีจารึกอยู่เป็นแน่”เมื่อได้ยินหลานเยาเยาพูดเช่นนี้ แววตาของหานแสก็เป็นประกาย พลางยิ้มอย่างร้ายกาจออกมาในทันที“หนังสือทำเนียบบรรพชนงั้นรึ? ฮึฮึฮึ……เนิ่นนานถึงเพียงนี้ ข้าก็ลืมไปแล้วว่ายังมีหนังสือทำเนียบบรรพชนอยู่ ข้าจะไปเอามันมา”67
ขณะที่พูดอยู่หานแสก็ลุกขึ้น ทั้งร่างแพร่รังสีพยาบาทอย่างรุนแรง หลานเยาเยาจึงรีบหยุดเขาไว้“เห้ยเห้ยเห้ย เจ้าจะทำการใด? จะไปเอามาดื้อๆเลยงั้นรึ?”ใครจะไปรู้……ว่าเขาจะหันหน้ากลับมามองนางด้วยความงุนงง ด้วยสายตาที่มองว่านางโง่หรืออย่างไร“หรือว่าเจ้าอยากให้ข้าไปขโมยมาล่ะ?”ในโลกของเขา สิ่งที่เขาต้องการไม่ว่าจะสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างเขาก็ต้องได้มาในตอนนี้คงไม่ต้องพูดถึงหนังสือทำเนียบบรรพชนอันน้อยนิดนั่นหากมีผู้ใดกล้าขัดขวาง เขาก็จะสังหารหมู่ชนเผ่านี้ให้ราบเป็นหน้ากลอง“เจ้าแน่ใจรึว่าเจ้าคนเดียวจะเอามาได้? ไม่ต้องพูดไปถึงพละกำลังภายในของเจ้าที่ยังไม่ฟื้นตัวดี หรือหากฟื้นตัวดีแล้ว ผู้อ
