ดูแลจัดการ ข้าได้ถูกขีดเส้นไว้แล้ว ทั้งยังมีเพื่อนเที่ยวเล่นอีกมากมาย พี่จะเอาอะไรกับข้าเล่า?”หลานเยาเยาอดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจเข้าลึก จากนั้นก็ถอนหายใจออกมาอย่างรุนแรงหลังจากที่นางหายใจเข้าหายใจออกเพื่อสงบสติอารมณ์ ก็กำลังจะอ้าปากแต่ยังไม่ทันได้พูดสิ่งใดออกไปก็ได้ยินเสียง “ปัง”หานแสที่ลุกขึ้นยืน ยกมือขึ้นใช้กำลังภายด้วยสีหน้าอาฆาตมาดร้าย“เจ้าทำสิ่งใด?” หลานเยาเยาตกใจและรีบถามออกมา“เก็บนาง”รู้มากไปก็ไร้ค่า แน่นอนว่าต้องฆ่าให้ตายและในเพลานี้เองหลานเยาเยาก็กระตุกปาก มองเหมือนไม่มีอะไรจะเสียไปยังหานแสผู้ที่กำลังขู่ขวัญจะฆ่าคน และมองไปยังฮัวหยู่อันที่ตกใจกับการขู่ไปเป็นที่เรียบร้อยจึงถอนหายใจอีกครั้งในทันที!“น่าจะมีสักคนที่รู้สิ”71
ทันทีที่พูดคำนี้ออกมา กำลังภายในของหานแสก็หยุดลงในทันที และมองอย่างอาฆาตใส่ฮัวหยู่อัน ท่าทางเช่นนั้นเหมือนจะบอกว่า: ดวงแข็งนักนะแกเมื่อฮัวหยู่อันได้สติ ก็รีบไปหลบอยู่หลังหลานเยาเยา จากนั้นก็อดไม่ได้ที่จะโผล่หน้าออกมาถามว่า:“เป็นผู้ใดกัน? ข้าช่วยได้หรือไม่?และในช่วงเพลานี้ ด้านนอกก็มีเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นมา“ท่านชายหลาน ข้าหาวัตถุดิบยาที่เจ้าต้องการมาให้แล้ว”เจี่ยนหมิงเดินเข้ามากับตะกร้าไม้ไผ่สะพายหลังที่มีวัตถุดิบยาใส่ไว้ หลังจากได้ยินหลานเยาเยาพูดออกมาสามคำว่า “เขานี่แหล่ะ” ดวงตาทั้งสามคู่ภายในห้องก็พากันจับจ้องไปที่ร่างของเขาทำเอาเขาหวาดกลัวจนแข็งทื่อสีท่า
