ยงมาส่งถึงหน้าประตูนี่แล้วฮัวหยู่อันถือขนมอบเข้ามาในห้อง ก็รู้สึกได้ถึงดวงตาทั้งสองคู่ที่จ้องมองนางด้วยแววตาที่มุ่งร้าย ทำให้นางขนหัวลุกภายในพริบตา เหงื่อบางๆได้ก่อตัวขึ้นตามแผ่นหลัง69
แย่ละ!เผ่นดีกว่านางหันหลังกำลังจะก้าวเท้าแต่ยังไม่ทันจะพ้นประตู ก็ได้ยินเสียงคิกคักของหลานเยาเยาขึ้นมา“วิ่งหนีสิ่งใดกัน? มานี่มานี่”ฮัวหยู่อันที่คุ้นชินกับการเรียกของหลานเยาเยา ถึงแม้จะไม่เต็มใจ แต่ก็หันหลังมาอย่างเงียบๆ จากนั้นก็เดินไปทางนางด้วยความยากลำบากหลังจากนั้นครู่หนึ่ง ท่าทีของฮัวหยู่อันก็แปรเปลี่ยนไป เมื่อการร่ายบาลาบาลาที่เล่นใหญ่ของหลานเยาเยาจบลงก็ได้เห็นฮัวอยู่อันมึนๆงงๆไปเรียบร้อยแล้ว“นี่ เสี่ยวฮัว ที่ข้าพูดไปคงไม่ได้น่ากลัวหรอกกระมัง”นางจะเป็นอะไรถึงปานนั้นอ่ะ?หลอนไปแล้วรึ?“ไม่ใช่เจ้าค่ะคุณหนู ปัญหาใหญ่ที่สุดเลยก็คือ ข้าไม่รู้ว่าหนังสือทำเนียบบรรพชนอยู่ที่ใด”นี่ทำเอาหลานเยาเยาตกตะลึงและแล้วที่นางปากเปียกปากแฉะไปก็ไร้ประโยชน์ ฮัวอยู่อันผู้มีสถานะเป็นถึงหัวหน้าชนเผ่าในอนาคต ดันเป็นเพียงแค่หุ่นเชิดหัวหน้าเผ่าเท่านั้น! แถมไม่รู้ด้วยซํ้าว่าหนังสือทำเนียบบรรพชนอยู่ที่ใด นี่มันเกินไปแล้ว……70
ไอ่ย๊า ซวยแล้วสิ“ข้าวที่เจ้ากินมาสิบกว่าปีมันไร้ประโยชน์งั้นรึ? ไหนจะการที่จะได้เป็นหัวหน้าเผ่าในอนาคตอีก ไม่ต้องใส่ใจเรื่องในเผ่าแม้แต่น้อยเลยงั้นสิ?”“คุณหนู เรื่องต่างๆในชนเผ่าท่านพ่อทั้งสามของข้าเป็นคน
