ราชับกำปั้นเล็กน้อย พร้อมพูดเสียงตํ่าว่า:“เยาเยา เราเลิกกันเถอะ! เช่นนี้จะดีกับข้าและเจ้ามากกว่า”ในที่สุดเขาก็พูดออกมาในที่สุดนางก็ได้ยิน……นางไม่ใช่คนที่จะวิ่งไล่ตามใคร และนางก็เคยอ่อนแอต่อหน้าเข้าไปแล้วครั้งนึง และคราวนี้นางเลือกที่จะไม่อ่อนแออีกต่อไปแต่ว่า……ความรู้สึกของนางนั้นเหมือนจะขาดใจ อาการเจ็บที่เบาบาง บาดแผลที่บางเบาทำให้สายใยค่อยๆจืดจางด้วยการแยกจากกันของทั้งสองคนยังไงซะนางก็ไม่ได้รักเขาหมดทั้งใจอะไรปานนั้น อย่างน้อยเลิกกันไปตอนนี้ก็ไม่ได้เจ็บมากมาย55
มิใช่หรอกรึ?ก็แค่ใจมันยังเจ็บอยู่ก็เท่านั้น……แม้ว่านํ้าตาในดวงตานั้นจะพรั่งพรูออกมา แต่นางก็จะยังคงฝืนและอดกลั้นมันเอาไว้หลังจากนั้นก็ก้าวไปด้านหน้า สวมกอดเอวของเย่แจ๋หยิ่งจากด้านหลัง“ได้ แต่ก่อนอื่น…รอให้ข้ารักษาเจ้าให้หายดีเสียก่อน เช่นนี้ข้าก็จะได้ไม่รู้สึกผิดต่อเจ้า”“……อืม”เย่แจ๋หยิ่งมิได้ผลักไสนางแต่อย่างใด ส่วนนางเองก็มองไม่เห็นท่าทีของเย่แจ๋หยิ่งหลังจากผ่านไปเนิ่นนานนางก็ปล่อยเขา พลางยํ้าว่า “เปลี่ยนผ้าพันแผลให้ตรงเวลาทุกวัน” จากนั้นก็หันหลังกลับไปเมื่อเย่แจ๋หยิ่งรับปากนางแล้ว เช่นนั้นนางก็ไม่กลัวว่าเขาจะหลบหน้านางอีกหลังจากที่กลับมาถึงในที่พำนัก ก็ยังเห็นหานแสนั่งอยู่บนเก้าอี้ ซึ่งจ้องมองเลือดในชามด้วยความผ่อนคลายหลังจากได้ยินเสียงฝีเท้าของหลานเยาเยา เขาก็หันมามองนาง เมื่อได้เห็นแววตาของนางเพียงแว๊บเดียว“ร้องไห้มารึ
