าง ไม่รู้เลยว่ากำลังนึกถึงสิ่งใด“ผู้ใดรึ?” ผู้ใดกำลังจะกลับมากันนะ?“คนคนหนึ่งที่สามารถปฏิบัติต่อสรรพสัตว์บนโลกเสมือนมดและแมลง ผู้ที่ต้องการจะรวบรวมทั้งแผ่นดินไว้เป็นหนึ่งเดียว”หลานเยาเยาเบิกตากว้างในสายตาของผู้คน เย่แจ๋หยิ่งนั้นเป็นดั่ง ท่านอ๋อง ผู้ไร้เทียมทานที่ทรงด้วยอำนาจบารมี ทั้งยังได้รับการเคารพนับถือจากผู้คนอย่างล้นหลาม แต่เขาเองก็ยังพูดออกปากมาถึงเพียงนี้ แสดงว่าคนคนนั้นจะต้องเป็นบุคคลอันตรายอย่างแท้จริง อีกทั้งยังมีความทะเยอทะยานอันเหลือล้น ถึงขนาดที่เขาเองก็ยังมองไม่ออกคนเช่นนั้นจะเป็นคนประเภทใดกันล่ะ?หากเป็นอย่างที่เย่แจ๋หยิ่งพูดมาละก็ งั้นคนคนนั้นก็น่าจะครอบงำพลังอันยิ่งใหญ่ของธรรมชาติได้ ควรจะเป็นตัวละครที่ผู้คนต่างรู้จักเป็นอย่างดี แต่เหตุใดนางกลับไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย?54
เพียงแต่ เรื่องเหล่านี้มันก็………“มันก็ไม่เห็นจะเกี่ยวข้องอันใดกับการที่ข้าจะรักษาท่าน”“การตกเป็นเหยื่อเพราะมีพรสวรรค์ ด้วยเหตุผลนี้เจ้ายังไม่เข้าใจงั้นรึ?”“เข้าใจ แต่มันก็ไม่ได้เกี่ยวกับการที่ข้าจะรักษาเจ้านี่ ข้าเพียงต้องการจะรักษาเจ้าก็เท่านั้นเอง” หลานเยาเยายํ้าคำพูดของตนอีกครั้งหากเป็นเพราะนางมีทักษะวิชาการรักษาที่เก่งกาจ แล้วคนคนนั้นจะสังหารนางให้สิ้นละก็ เช่นนั้นนางก็หมดคำพูด แต่นางเองก็รู้ว่า เย่แจ๋หยิ่งไม่ได้หมายถึงเพียงแค่เรื่องนี้เย่แจ๋หยิ่งเงียบไปพักใหญ่ แต่แล้วก็หันหลังให้นาง หลับตาลง และก
