ุทธิ์ไปทั้งหมดได้อย่างไรก็ตามนี่ก็ถือว่าเป็นข่าวดีแต่แล้ว!50
มือของนางก็ถูกจับด้วยมือที่เย็บเฉียบคู่หนึ่ง เมื่อเหลือบตามองขึ้นไป ก็ไม่นึกว่าจะเป็นหานแสในแววตาของเขาดูแปลกไปดั่งกับว่ากำลังย้อนอดีต จากนั้นก็ดูเหมือนกับเป็นคนละคน พลางพึมพำว่า: “ยาถอนพิษคือเลือดของเจ้า……”เขายังพูดไม่ทันจบ ก็มีลมกระโชกแรงพัดมากวาดเขาไปติดที่ผนังในทันใด แต่เขานั้นหาได้กริ้วโกรธใดๆไม่ ทั้งยังหัวเราะขึ้นมาเบาๆ“อย่างนี้นี่เอง อย่างนี้เองสินะ……”อย่างนี้นี่เองอะไรกัน?หานแสกำลังพูดถึงสิ่งใดอยู่กันแน่?ในใจของหลานเยาเยามีแต่ความสงสัยเต็มไปหมด แต่นางก็ไม่ได้ให้ความสนใจกับหานแสมากนัก และได้หันไปมองทางประตู
51
