นี่คือเสียงของถ้วยนํ้าชาที่กระแทกแตกลงบนพื้น…ทำให้หลานเยาเยาหยุดชะงัก นางหยิบลูกกวาดออกมาให้เด็กสาว และให้นางกลับไปยังที่พำนักของฮัวหยู่อันจากนั้นก็หลบซ่อนตัว และคิดที่จะไปทางหน้าต่างด้านหลังของที่พำนักใครจะรู้ว่า……ที่ตรงนั้นจะมีคนอยู่ก่อนแล้ว ทั้งยังแอบฟังอยู่ตรงนั้นก่อนหน้านางเสียอีกเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า คนคนนั้นก็หันหน้ามาด้วยความตื่นตกใจ พอเห็นว่าเป็นหลานเยาเยา ก็หรี่ตาลง และพูดเบาๆว่า“เจ้ามาทำการใดที่นี่?”วันนี้ฮัวหยู่อันได้พาชายสามคนกลับมาด้วย เขาเห็นหมดแล้ว อีกสองคนมีราศีที่ทรงพลัง มีเพียงเขาเท่านั้นที่สงบเสงี่ยมเรียบร้อย แต่กลับเดินใกล้กับฮัวหยู่อันที่สุดนางก็คงอยากที่จะไม่สนใจแต่ก็ทำไม่ได้เมื่อได้เห็นใบหน้าของคนผู้นั้น หลานเยาเยาก็เลิกคิ้วขึ้น ปรากฏว่าเป็นเขาคนคนนั้นที่ไล่ล่าตามฆ่าอาฝูและโม่ซาง ซึ่งเหมือนจะเป็นคนเดียวกันที่เป็นดั่งคู่รักวัยใสของเสี่ยวฮัวที่เติบโตมาด้วยกัน“มาดูเจ้าแอบฟังกระมัง! จะให้มาทำการใดเล่า? ถ้าไม่ใช่มาแอบฟังเหมือนเจ้าหน่ะ” ในตอนที่นางช่วยอาฝูและโม่ซาง คนตรงหน้าไม่แม้แต่จะได้เห็นใบหน้าที่แท้จริงของนางเช่นนั้น!38
นางจึงไม่กลัวว่าเขาจะจำได้“เจ้า……”“ชู่…… เบาเสียงหน่อย เจ้ายังอยากจะอยู่ในชนเผ่าต่อไปหรือไม่?” เมื่อเห็นว่าคนคนนั้นยังจ้องมองนางด้วยความหวาดระแวง นางก็อดไม่ได้ที่จะยักไหล่ “การที่เสี่ยวฮัวร้องไห้ออกมาเช่นนั้น ทำให้ข้าเป็นห่วง! ข้าจึงได้มาดูนา
