ง เจ้าเองก็เป็นห่วงนางเหมือนกัน?”คนคนนั้นไม่ตอบกลับแต่อย่างใด หลานเยาเยาจึงอิงบานหน้าต่าง และมองดูอย่างตั้งใจ“………” ไหนบอกไม่ได้มาแอบฟังแต่เขาเองก็คงอดทนมานาน ถึงได้ไม่ปริปากพูดอันใดเลย เพียงแค่แอบฟังอยู่ที่หน้าต่างอีกบาน เสียงของฮัวหยู่อันถามคำถามอยู่ในที่พำนักนั้น“พ่อใหญ่ ท่านเคยพูดกับข้าไว้อย่างแจ่มแจ้ง ว่าอาฝูและโม่ซางจักไม่มีทางได้เป็น*เด็กชายและเด็กหญิงผู้บริสุทธิ์ แต่เพลานี้พวกเขานั้นไม่ใช่เพียงแค่ได้เป็น*เด็กชายและเด็กหญิงผู้บริสุทธิ์ แต่พวกเขายังถูกสังเวยไปแล้ว เรื่องเหล่านี้ล้วนเป็นเรื่องที่ข้าไม่เคยได้รับรู้ ท่านจะให้ข้าสงบจิตสงบใจได้อย่างไรกัน?”ในห้องยังคงเงียบสงัด ไร้เสียงใดๆ“เห้อ……”ไม่รู้เลยว่าผ่านไปนานเพียงใด ถึงได้มีเสียงถอนหายใจของผู้อาวุโสใหญ่ดังขึ้น“หยู่อัน เจ้าแยกจากไปอยู่ช่วงหนึ่ง ขณะนั้นก็มีเรื่องเกิดขึ้น ทำให้คนในชนเผ่าต่างตื่นตระหนก ตกอยู่ในความหวาดกลัว39
เช่นนั้นการสังเวยจึงรอช้าไม่ได้ ในตอนนั้นก็จำเป็นต้องคัดเลือก*เด็กชายและเด็กหญิงผู้บริสุทธิ์ ความบ้าคลั่งที่โหดร้าย ดั่งศพเดินได้ที่กัดกินเนื้อคน ทั้งยังดื่มเลือดเพื่อเลี้ยงชีพเพื่อปกป้องชาวเผ่า จึงต้องประหาร*เด็กชายและเด็กหญิงผู้บริสุทธิ์ อาฝูและโม่ซางเป็น*เด็กชายและเด็กหญิงผู้บริสุทธิ์ที่พระเจ้าทรงเลือก หาใช่เรื่องที่เราสามารถตัดสินใจได้เองไม่ เมื่อผลออกมาเป็นเช่นนี้ ข้าและพ่อรองพ่อสามของเจ้าต่างก็คิดไม่ถึ
