น……เย่แจ๋หยิ่ง……หลานเยาเยาลุกลี้ลุกลน รีบเปิดหน้าต่างและปีนเข้าไปในทันที จากนั้นก็ออกมาทางประตูใหญ่ และตะโกนเสียงดังให้กับคนที่เดินอย่างรวดเร็วอยู่ข้างหน้า:“ช้าก่อน”ฮัวหยู่อันและผู้อาวุโสใหญ่หันมาพร้อมๆกัน เห็นว่าหลานเยาเยาออกมาจากในที่พำนัก ก็อดไม่ได้ที่จะสงสัย“คุณหนู……” ฮัวหยู่อันตะโกนออกไปด้วยความสับสน“เจ้า……”ผู้อาวุโสใหญ่อยากที่จะถามบางอย่าง แต่ก็ถูกหลานเยาเยาโบกไม้โบกมือขัดจังหวะ“ข้าไปกับพวกท่านด้วย!”41
ผู้อาวุโสใหญ่หันไปมองฮัวหยู่อัน เขาไม่เข้าใจเลยว่าเหตุใดฮัวหยู่อันถึงเรียกหลานเยาเยาว่าคุณหนู แต่ก็ยังพยักหน้ารับเมื่อพวกเขากำลังจะเดินต่อ ก็มีคนอีกคนออกมาจากในห้อง ฮัวหยู่อันและผู้อาวุโสใหญ่หันมองหน้ากันในทันที อดไม่ได้ที่จะเสียงดังออกมาอย่างพร้อมเพียง: “เจี่ยนหมิง”เจี่ยนหมิงค่อยๆยิ้มแห้งออกมาฮัวหยู่อัน เจี่ยนหมิง อาฝูและโม่ซาง พวกเขาเป็นเพื่อนรักกันมาตั้งแต่เล็กจนโตอาฝูกับโม่ซางก็เป็นกลุ่มหนึ่ง ส่วนเจี่ยนหมิงนั้นชอบฮัวหยู่อัน แต่ฮัวหยู่อันก็อยากที่จะเป็นอิสระ อยากจะไล่ตามความสุขของตัวเอง จึงไปจากชาวเผ่าหยินไห่ และปล่อยให้ความรักเป็นไปตามที่ธรรมชาติจะรังสรรค์เพลานี้!เมื่อเจี่ยนหมิงได้พบกับฮัวหยู่อัน ในใจก็รู้สึกผิดขึ้นมา เขาจึงไม่กล้าที่จะมองหน้านาง“ไปกันเถอะ!”ผู้อาวุโสใหญ่ไม่พูดสิ่งใดต่อ รีบเดินไปยังคนที่ถูกรายงานอย่างระมัดระวัง หลานเยาเยาเองก็ตามหลังมาติดๆในทุกย่างก้าว นางรู
