้สึกลำบากยากเข็ญเหลือเกิน แต่นางก็พยายามอย่างเต็มที่ในการสงบสติอารมณ์ เลือดของเย่แจ๋หยิ่งนั้นไม่ธรรมดา อีกทั้งยาที่นางให้เขาก็ยังช่วยชะลอการแพร่กระจายพิษของหนอนพิษกู่จิ้น ดังนั้น จึงไม่มีทางเป็นเขาอย่างแน่นอน42
จนกระทั่งมาถึงป่าที่ไม่ไกลจากแท่นบูชายัญมากนัก เสียงคำรามดั่งสัตว์ป่าก็ดังมาจากด้านหน้า เมื่อเดินเข้าไปดู หลานเยาเยาก็ได้เห็นภาพที่แสนโหดร้ายเป็นคนคนหนึ่งที่แต่งตัวเหมือนชนเผ่า กำลังกัดแทะคอของหมาป่าอย่างเมามันเหมือนกับว่าเขากำลังดูดเลือดของมัน กำลังกินหมาป่ามันทั้งเป็น โดยมีผมเผ้าที่ยุ่งเหยิงและเลือดเกรอะกรังไปทั่วร่างและใบหน้าของเขานั้น ก็เหมือนดั่งผีดิบอันสยดสยอง มิหนำซํ้ายังมีดวงตาที่กลวงโบ๋คนที่กำลังเมามันกับการกินเลือดกินเนื้อเหมือนจะรู้สึกถึงบางอย่าง จึงเงยหน้าขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ทั่วทั้งใบหน้าเหนอะหนะไปด้วยเลือด มีฟันโผล่ออกมาเต็มปากพร้อมกับเลือดที่หยดอยู่ตรงมุมปากเล็กน้อย………เพลานี้ หลานเยาเยาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกไม่ใช่เขา!และนางก็กลับมาตั้งสติรู้พร้อมในทันที จากนั้นก็มองไปที่คนคนนั้นอย่างระมัดระวังได้เห็นเขาค่อยๆยืนขึ้น พลางส่งเสียงเหมือนขากเสมหะเบาๆอยู่ในลำคอ และจ้องมองมาทางพวกเขาด้วยดวงตาแดงกํ่า พร้อมยื่นมือทั้งสองข้างที่เปื้อนเลือดออกมาแม้ว่าจะเคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้าและสั่นๆเล็กน้อย แต่วินาทีต่อมาเขาก็มีปฏิกิริยาบางอย่าง พร้อมพุ่งเข้ามาหาพวกเราอย่างรวดเร็วภาพอ
