ันสยดสยองตรงหน้า ทำให้ฮัวหยู่อันตัวสั่นระรัวด้วยความหวาดกลัวจนหน้าซีดเผือกไปก่อนแล้วแววตาของเจี่ยนหมิงที่ยืนอยู่ข้างๆนางก็เผยความกลัวออกมาเช่นเดียวกัน เขาพึมพัมกับตัวเองอย่างไม่เชื่อ: “หายนะมาแล้ว”43
ท่าทางของผู้อาวุโสใหญ่นั้นดีกว่าพวกเขาสองคน แววตาที่ไร้ซึ่งความกลัวก็โบกไม้คธาเฆี่ยนไปที่เป้าหมาย เพียงครั้งเดียวก็กระแทกคนคนนั้นจนกระเด็นไปไกลแต่ว่า…คนคนนั้นเหมือนจะไม่รับรู้ถึงความเจ็บปวดใดๆ จึงเฆี่ยนไปอีกครั้ง ด้วยความถี่ที่เร็วขึ้น ความรุนแรงที่มากขึ้นผู้อาวุโสใหญ่เริ่มต่อสู้กับคนคนนั้นในพริบตา หลานเยาเยาที่มองดูอยู่ด้านข้างพร้อมมันสมองที่ทำงานได้อย่างรวดเร็ว ทันใดนั้นตาก็เป็นประกาย พร้อมหันหน้าไปทางเจี่ยนหมิงทันที
44
