ใส่ใจ……”“ไม่ต้องพูดแล้ว” จู่ๆหลานเยาเยาก็พูดออกมาเบาๆเย่แจ๋หยิ่งจ้องมองนางที่มีแววตาวูบวาบ หลังจากเงียบไปชั่วขณะ เขาก็กระซิบว่า:“ได้ ไม่พูดแล้ว”“เจ้าคงจะไม่ใช่ว่าอยู่ๆก็หายไปหรอกใช่ไหม?” นางยิ้มออกมาอย่างยากเย็น“ไม่หรอก”ที่แห่งนี้คือปลายทางของเขา ซึ่งเป็นสถานที่ที่เขาจะได้เจอนาง เขาจะไปได้อย่างไรกัน?“งั้นข้าจะไปเดินเล่นเสียหน่อย จะได้คิดหาทางแก้ไข”“ได้สิ!”หลานเยาเยาปล่อยมือของเขา และจากไปอย่างรวดเร็วนางไม่รู้หรอกว่าจะไปที่ใด รู้เพียงแต่ว่าอยากจะไปให้พ้นสายตาของเขา31
นางไม่ค่อยคุ้นเคยกับชนเผ่านี้เสียเท่าไหร่ จึงได้เดินไปเรื่อยเปื่อย ยิ่งเดินก็ยิ่งออกนอกเส้นทาง ยิ่งเดินอากาศก็ยิ่งหนาวเย็น แต่นางก็รู้ว่านางยังไม่ออกนอกเขตของชนเผ่าที่แห่งนี้ไม่มีผู้คนอยู่อาศัย จะมีก็แต่ต้นไม้ใบหญ้าและซากปรักหักพังที่เป็นที่พักอาศัยของชนเผ่า ถึงแม้ว่าที่พักอาศัยเหล่านี้จะอยู่ในสภาพทรุดโทรม แต่ก็ไม่ได้แย่มากนัก โครงร่างการก่อสร้างที่พักอาศัยเหล่านี้ ก็มีลักษณะโครงสร้างที่แตกต่างกันไปเล็กน้อยภายในชนเผ่ากำลังเดินอยู่ในทางที่เป็นหลุมเป็นบ่อ โดยมีตะไคร่นํ้าที่เกาะอยู่ตามโขดหินมานานแสนนาน ทำให้นางสัมผัสได้ถึงความหนาวเย็นแม้แต่บนกำแพงที่พุพังก็ยังคงมีตะไคร่ขึ้นเกรอะกรัง แต่ก็ยังปกคลุมไปไม่หมดและนางยังเห็นอีกว่าซากกำแพงเหล่านี้ เหมือนจะถูดสาดด้วยหมึกเมื่อนานมาแล้วหมึกรึ?ผู้ใดจะไม่มีเหตุในการสาดหมึกไปบนกำแพงกันล
