“ที่ทำไปก็เพื่อปกป้องเจ้า และก็เพื่อปกป้องอาฝูกับโม่ซางด้วยมองในมุมของผู้อาวุโสทั้งสาม โม่ซางแทบจะไม่ได้ออกจากชนเผ่า ส่วนอาฝูนั้นก็ไม่เคยได้ออกไปไหนเลยด้วยซํ้า หนทางเดียวที่พวกเขาจะหลบหนีไปได้ ก็คือไปหาเจ้าและเจ้านั้นก็ได้กลับมาแล้ว เป็นเหตุที่ข้าให้เจ้าร้องไห้ เพียงเพื่อทำให้ผู้อาวุโสทั้งสามคิดว่า เจ้าไม่ได้พบเจออาฝูและโม่ซางเลยตั้งแต่ตอนที่ออกไปจนถึงตอนที่กลับมา แล้วเพลานี้ก็ได้มารู้ว่าอาฝูกับโม่ซางถูกสังเวยไป เจ้าก็เลยร้องไห้อย่างสิ้นหวังแต่มีสิ่งหนึ่งที่เจ้านั้นจักต้องทำความเข้าใจ แม้ว่าตอนนี้เจ้าจะปลอดภัยแล้ว แต่พวกเขาก็คงไม่ปล่อยอาฝูและโม่ซางให้รอดตัวไปเป็นแน่”ฮัวหยู่อันมองนางอยู่ชั่วครู่ ร้องไห้เงียบๆอยู่สักพักจากนั้นก็สะอึกสะอื้นถามขึ้นว่า:“ข้าควรทำเช่นไร? ในเพลานี้ข้าควรทำเช่นไร?”ฝั่งหนึ่งก็เคยคิดว่าเป็นญาติสนิทกัน อีกฝั่งก็เป็นก็เพื่อนรักที่เที่ยวเล่นมาด้วยกันตั้งแต่เล็กจนโต แต่ในเพลานี้ นางกลับไม่สามารถทำสิ่งใดได้เลย“เจ้าสงบสติอารมณ์ก่อนเถิด จัดการความรู้สึกนึกคิดของเจ้าให้ดี จากนั้นค่อยมาคิดกันว่าพวกเราจักทำเช่นไรต่อไป”หลังจากที่เห็นฮัวหยู่อันพยักหน้าเงียบๆ หลานเยาเยาจึงจะหันไปทางเย่แจ๋หยิ่งที่นั่งอยู่ไม่ไกล แต่กลับพบว่า ผู้ที่นั่งอยู่ตรงนั้นก่อนหน้านี้ ได้หายไปแล้ว23
แล้วเขาล่ะ?ไปที่ใดแล้ว?นางรีบเดินไปยังที่ที่เย่แจ๋หยิ่งเคยนั่ง แต่ก็ได้เห็นเขายืนอยู่ข้างนอกหน้าต่างเสี
