ยแล้ว มองภาพป่าไผ่อันเขียวชอุ่มอย่างใจจดใจจ่อ ไม่รู้เลยว่ากำลังนึกคิดสิ่งใดอยู่“มีเหตุใดรึ?”ผู้ใดจะรู้ได้ ว่าเย่แจ๋หยิ่งไม่เพียงแค่พูดเท่านั้น แต่เขายังหันหน้ามาทางนางด้วยจากนั้นก็ค่อยๆยื่นมือมาหานาง หน้าที่ซีดขาวราวกับนํ้าแข็ง ดวงตานั้นลํ้าลึกเกินกว่าที่จะมีผู้ใดสามารถเข้าใจได้“เกิดสิ่งใดขึ้นกับเจ้างั้นรึ?”อยู่ๆเย่แจ๋หยิ่งก็แสดงออกเช่นนี้ ทำให้ใจของนางนั้นเป็นกังวลอย่างบอกไม่ถูก“มาเถิด”เขาพูดคำสองคำนี้ออกมาอย่างทันท่วงที เงาสะท้อนเล็กๆของนางปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา“ได้ ออกไปเดี๋ยวนี้แหล่ะ”นางข้ามหน้าต่างมาอยู่ข้างหน้าเย่แจ๋หยิ่ง ยื่นมือจับมือของเขาที่ยกขึ้นไว้ จนสัมผัสได้ถึงชีพจรของเขา หลังจากไม่พบสิ่งผิดปกติ ความกังวลในใจก็เลือนหายไปแต่ผู้ใดจะรู้ได้………ว่าเย่แจ๋หยิ่งจะยกมือของนางขึ้นพลางสัมผัสอย่างแผ่วเบา เห็นได้ชัดว่ากำลังฉวยโอกาสจากนาง แต่นางกลับต้องประหลาดใจเมื่อเห็นท่าทีที่น่าเหลือเชื่อของเย่แจ๋หยิ่งถึงแม้ว่าจะเจ็บอยู่บ้างก็ตามที24
“มีส่งใดเกิดขึ้นกับเจ้างั้นรึ? บอกข้ามาเถิด”นับตั้งแต่หนีออกมาจากเรือแห่งความสิ้นหวัง ก็พูดได้เลยว่า จากการที่หนอนพิษกู่เข้าไปในร่างกายของเขา นางก็รับรู้ได้ถึงบางสิ่งที่ผิดแผกแปลกไปแต่ว่า……หนอนพิษกู่ก็ได้ออกมาแล้ว และนางยังคงใช้เครื่องมือในการตรวจร่างกายเขาอยู่ทุกวัน ก็หาได้พบเจอสิ่งใดไม่แต่ที่น่าสงสัยยิ่งไปกว่านั้นคือ ระบบการรักษาโรคภัยไข้เจ็บในหัวขอ
