งนางไม่ส่งสัญญาณใดๆ ทั้งยังไม่มีการรายงานสิ่งใดเพิ่มเติมอีกด้วยมันทำให้นางสงสัยว่าระบบการรักษาโรคภัยไข้เจ็บในหัวของนางอาจจะเลือนหายไปเสียแล้วแต่ว่า!นางก็สามารถดูแผนการรักษาโรคภัยไข้เจ็บ และเครื่องมือต่างๆของวิชาการรักษาในระบบได้ จากนั้นก็นำพวกมันมาใช้งานนี่แหล่ะใช่เลย หมดปัญหา!แต่ว่า จะหมดปัญหาจริงๆรึ? คำตอบในใจของนางนั้นก็คือ……ไม่แน่ไม่นอน“เยาเยา ข้านั้นไม่รู้สึกถึงเจ้าเลย” พูดจบ เย่แจ๋หยิ่งก็สัมผัสแก้มของนางด้วยความนุ่มนวลอีกครั้ง ค่อยๆลูบไป แต่ยิ่งสัมผัสมากขึ้นเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งดูหมองหม่นมากขึ้นเท่านั้นและครั้งนี้ หลานเยาเยาก็ต้องประหลาดใจ25
ประสานมือของเขา จากนั้นก็รีบหยิบเข็มเงินออกมาทิ่มลงไปที่จุดฝังเข็มบนแขนข้างหนึ่งของเขา แล้วถามว่า:“รู้สึกเช่นไรบ้าง?”“ชาๆนิดหน่อย”“แค่ชาเท่านั้นเองรึ?” หลานเยาเยาใจไม่ดีเป็นไปไม่ได้นี่มันจะเป็นไปได้อย่างไรกัน?นางใช้เข็มทิ่มไปยังจุดฝังเข็ม ที่ทำให้ผู้แข็งแกร่งสามารถล้มพับได้ในพริบตาแต่เย่แจ๋หยิ่งนั้น เขาเพียงรู้สึกชาๆเท่านั้นเอง……เพื่อพิสูจน์สิ่งที่นางคาดเดา หลานเยาเยาพูดอย่างจริงจังว่า:“ส่งแขนอีกข้างมาให้ข้า”“เยาเยา……”“ส่งมาให้ข้า”“ก็ได้!”แต่ในขณะที่เย่แจ๋หยิ่งยื่นแขนอีกข้างให้นาง ทันใดนั้นดวงใจของหลานเยาเยาก็เจ็บปวดทรมานเหลือเกินฝ่ามือของเขามีบาดแผล เป็นบาดแผลที่ละเลงยาเอาไว้ แต่มันก็ไม่ได้ดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย กลับกลายเป็นเน่าเปื่อยไปแทน สีก
