็แปรเปลี่ยนเป็นดำคลํ้านางหาได้จำเป็นต้องพิสูจน์สิ่งใดอีกไม่ แค่ได้มองก็ตาพร่าขึ้นมาแล้ว26
นางปาดนํ้าตาที่จะหยดลงมา จากนั้นก็ถอดเสื้อผ้าของเย่แจ๋หยิ่งออกโดยไม่คำนึงถึงความสมัครใจ ก็ได้เห็นผ้าพันแผลที่พันอยู่รอบอกของเขา จึงค่อยๆแกะผ้าพันแผลออกในขณะนั้น มือทั้งสองข้างของหลานเยาเยาที่ทั้งรักษาและสังหารผู้คน ตราบชั่วชีวิตที่ผ่านมาจนถึงเพลานี้ นี่เป็นครั้งแรกที่รู้สึกได้ถึงความสั่นกลัวจนกระทั่งผ้าพันแผลหลุดออกหมด นางก็เห็นว่าด้านในของแผลได้ตกสะเก็ดแล้วซึ่งดูเหมือนจะติดเชื้อ อีกทั้งยังมีสีที่ดำคลํ้า“นี่ นี่……มันตั้งแต่เมื่อใดกัน?”อยู่ๆนํ้าเสียงของนางก็กระเส่าเล็กน้อย ทั้งยังได้ยินเสียงสะอึกสะอื้นผ้าพันแผลเพิ่งเปลี่ยนเมื่อรุ่งสางวันนี้ แต่ในตอนนั้นมันยังไม่เป็นเช่นนี้ งั้นนี่มันผ่านมานานแค่ไหนแล้วล่ะ……“ระหว่างทางที่มายังชนเผ่า แต่ก็ไม่เจ็บอะไร”นํ้าเสียงเรียบนิ่งของเย่แจ๋หยิ่ง ดูเหมือนว่าเขาจะไม่รู้ถึงความรุนแรงที่ร่างกายเผชิญ และก็ดูเหมือนจะไม่คิดว่าเรื่องแบบนี้มันจะเกี่ยวข้องกัน“มากับข้า ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าเป็นอะไรไป”หลานเยาเยาดึงมือเขาขึ้นมา กะว่าจะเดินเข้าไปยังที่พำนักทว่า!นางไม่สามารถดึงเขาขึ้นมาได้ และมันก็ทำให้นางประหลาดใจ จึงได้หันกลับไปมองเขาด้วยความงุนงง นางยังไม่ทันได้ถามเขาก็ชิ่งตอบมาซะก่อน“ไม่มีประโยชน์หรอก”27
เมื่อพูดคำนี้ออกมา หยดนํ้าตาของหลานเยาเยาก็พรั่งพรูออกมาในพริบตา จ้อง
