มองเขาอย่างไม่เชื่อสายตา และพูดติดๆขัดๆว่า:“เจ้ารู้มาตั้งนานแล้วใช่หรือไม่? มันเป็นเพราะหนอนพิษกู่ใช่ไหม? แม้ว่าหนอนพิษกู่จะออกไปแล้วมันก็ไร้ประโยชน์ใช่หรือไม่?”เมื่อเห็นนํ้าตาที่ไหลรินของนาง เย่แจ๋หยิ่งก็เอื้อมมือมาเช็ดให้นางอย่างเบามือ แม้จะไม่รู้สึกถึงอุณหภูมิของหยาดนํ้าตา แต่ท่าทีที่โศกเศร้าของนางก็จะตราตรึงอยู่ในใจของเขาเท่านี้ก็เพียงพอแล้ว“อื้อ!”เขาพยักหน้า จากนั้นก็พูดเรียบๆว่า: “หนอนพิษกู่ชนิดนี้เป็นดั่งหางเสือของยิงจวนผู้ครองนรกที่เลี้ยงหนอนพิษกู่จิ้นเอาไว้ เมื่อโดนพิษกู่เข้าไป ก็จะเป็นเหมือนศพที่เดินได้ มีบาดแผลเน่าเปื่อยไปทั่วร่างกาย สิ้นเสียซึ่งสติ ทั้งยังกัดกินเลือดเนื้อของคนดั่งปีศาจร้ายเยาเยา อย่าโทษตัวเองเลย วิชาการรักษาของเจ้านั้นช่างลํ้าค่า มิเช่นนั้นข้าก็คงเป็นดั่งผีดิบกินคนไปตั้งแต่โดนหนอนพิษกู่จิ้นแล้วจนกระทั่งเพลานี้ก็ได้ผ่านมาหลายชั่วยามแล้ว ข้าเองก็เพิ่งเริ่มจะมีอาการ เช่นนั้นอย่าได้โทษตัวเองเลย ทำให้ดีที่สุดก็เป็นพอ”เขานั้นรู้อยู่เต็มอก แต่ก็เก็บเงียบเพื่อให้นางได้ดูแลรักษาเขามาตลอด นางให้คำสัตย์ไว้อย่างมุ่งมั่นที่จะรักษาเขาให้ดีขึ้น และเขาก็ไม่เคยปฏิเสธเลยสักครั้งเย่แจ๋หยิ่ง เหตุใดถึงมาพูดเอาป่านนี้?28
เขาบอกว่าอย่าโทษตัวเอง แต่ว่า……โทษตัวเองงั้นรึ?หลานเยาเยาถามตัวเองอยู่ในใจ ไม่ใช่ว่านางโทษตัวเอง แต่นางนั้นทั้งทุกข์ทรมานและเกลียดชังต่างหากเหตุใดผู้ที่โดนห
