นมา ก็อดไม่ได้ที่จะจับเอวส่ายไปส่ายมาอย่างสวยงาม ซึ่งดูพลิ้วไหวเปราะบางจนมิอาจต้านทานสายลม พร้อมทอดสายตามองมาทางพวกเขาราวกับว่ามองมาเฉยๆไม่ได้มีอะไรจะพูดให้ถูกก็คือ มองมาทางเย่แจ๋หยิ่งเมื่อเป็นเช่นนี้!ดวงตาของหลานเยาเยาก็สว่างวาบ แต่แล้วก็กลับมามืดมนอีกครั้งแม้ว่านางก็รู้สึกเหมือนกันว่าเย่แจ๋หยิ่งเกิดมาด้วยรูปโฉมอันงดงาม แต่ความโหดร้ายก็ไม่แพ้ความหล่อเหลาเลยแม้แต่น้อย แต่ว่า ตัวนางเองก็แต่งกายเป็นชายเหมือนกัน!มันก็ไม่ได้ดูต่างจากเขาเสียเท่าไหร่……กระมังทว่า เหตุใดหญิงสาวที่กำลังชม้อยชม้ายชายตาคนนั้น ไม่แม้แต่จะมองนางเลยล่ะ? ทั้งๆที่ตอนนี้นางเองก็เป็นหญิงสาวที่ดูหล่อเหลาเอาการอยู่เหมือนกัน?จึงอดไม่ได้ที่จะบ่นกับเย่แจ๋หยิ่ง: “เรื่องรักเรื่องใครของเจ้าบานสะพรั่งแล้ว แล้วเมื่อใดรักของข้าจักเบ่งบานบ้าง!”10
ผู้ใดจะรู้ได้ว่า จู่ๆเย่แจ๋หยิ่งจะหยุดเดิน และหันมาสบตากับนาง พร้อมทั้งแสดงสีหน้าที่มิอาจเข้าใจได้“สิ่งที่เจ้าควรเป็นกังวลคือ วิธีถอนรากถอนโคนความรักในความลับนี้ต่างหาก”เอ่อ?ความรักในความลับงั้นรึ?จากเรื่องความรักเบ่งบานอันละเอียดอ่อนก็ตามด้วยความรักในความลับไปเสียเขาเลี่ยงหญิงสาวคนอื่นมากถึงเพียงนี้เชียวรึ?เห็นอยู่แจ่มแจ้งว่าหญิงสาวที่เก็บดอกไม้นั้นก็ไม่แย่ นึกไม่ถึงเลยว่าว่ามาตรฐานของเขา จะสูงลิบลิ่วถึงเพียงนี้!แต่นี่หาใช่ประเด็นไม่ประเด็นก็คือเหตุใดนางจะต้องถอนรากถอนโคนด้วยล่ะ?“ข้าห
