าได้หึงหวงปานนั้นไม่” หญิงสาวที่เก็บดอกไม้ไม่ได้ทำให้นางพะวงเลยแม้แต่น้อย เหตุใดนางจึงต้องไปขุดไปถอนกันล่ะ?เมื่อได้ยินเช่นนั้น เย่แจ๋หยิ่งก็เลิกคิ้วขึ้น ริมฝีปากบางเผยอขึ้นเล็กน้อย ซึ่งแน่นอนว่าเมื่อพูดในลักษณะนั้นจะมีเพียงแค่หลานเยาเยาเท่านั้นที่จะได้ยิน:“นั่นก็เป็นเพราะข้าทำให้เจ้าสบายใจ”ฉึบ!นํ้าเสียงนั่นเหมือนว่ากำลังให้ทานยังไงยังงั้น11
หลานเยาเยาอดไม่ได้ที่จะเม้มปาก และตอกกลับไปอย่างไม่เห็นด้วย: “ไม่ใช่เพราะข้านั้นงดงามหรอกรึ? มั่นใจมากว่า นั่นมันทำให้ข้ามัดใจเจ้ามาได้ตั้งนมนาน”หลานเยาเยาพูดยอตัวเองอย่างมั่นใจ ในแววตาของเย่แจ๋หยิ่งก็ปรากฏรอยยิ้มขึ้นจากนั้นก็เอื้อมมือไปลูบผมอันเงางามของนาง“เจ้าเนี้ย……”“ข้าทำไม?”“เจ้ายอดเยี่ยมมาก”“ของมันแน่อยู่แล้ว” พวกเขาทั้งสองโต้เถียงกันไปโต้เถียงกันมา ไม่ได้แยแสหญิงสาวผู้เก็บดอกไม้ด้านข้างที่เดินผ่านมาเลยแม้แต่น้อย“เอ่เอ่เอ่……”หญิงสาวผู้เก็บดอกไม้มองตามท่านชายหล่อทั้งสอง แต่หาได้มีผู้ใดมองมาทางนางไม่ นางใส่อารมณ์ด้วยการกระทืบเท้า และรีบเดินตามมา ขณะที่เดินมาเคียงบ่าของพวกเขา มือของนางก็แตะที่หน้าผากอย่างแผ่วเบา หลังจากนั้นก็ดูเหมือนไม่ค่อยสบาย แล้วจู่ๆเย่แจ๋หยิ่งก็เหมือนจะล้มลงคงไม่ต้องพูดหรอก ก็นางอยู่ห่างเย่แจ๋หยิ่งเพียงแค่สามก้าว จะพูดก็คือจู่ๆเย่แจ๋หยิ่งก็ปล่อยพื้นที่ว่างด้านขวาไว้ และย้ายมาอยู่ด้านซ้ายของหลานเยาเยาแทน ซึ่งนี่ก็พอจะอธิบา
