” ท่านผู้อาวุโสเมิ่งสั่งเสียงเย็นชา
เสี่ยวหมิงได้ยินคำพูดของท่านผู้อาวุโสเมิ่ง ก็หมดสติไปทันที ถือว่าได้หลุดพ้นชั่วคราว อย่างไรเสียทุกอย่างก็ค่อยเผชิญหน้ากับสถานการณ์อันน่าสะพรึงกลัวหลังจากตื่นขึ้นมาก็แล้วกัน ชั่วขณะนี้ไม่ต้องกังวลอีกสักสองสามนาทีก็ดี
หูหยุนซานใบหน้าเย็นชาราวกับน้ำแข็ง ดวงตาทั้งสองข้างแทบจะพ่นไฟออกมา แต่ก็ได้แต่เก็บงำไว้ในใจ ไม่อาจส่งเสียงได้
หลี่ลี่ยิ้มอย่างเข้าใจ ท่านผู้อาวุโสเมิ่งพูดต่อว่า “หากวันเหล่านี้ยังมีศิษย์ที่ไม่ว่านอนสอน ก็จัดให้พวกเขาทดลองยาระบายทั้งหมด รอจนถ่ายจนหมดแรงแล้ว ก็จะไม่มีความคิดชั่วร้ายอีก”
หลี่ลี่พยักหน้าติดๆ กัน คิดในใจว่าคนแก่คนนี้ช่างรู้ใจจริงๆ
ท่านผู้อาวุโสเมิ่งพูดคำเหล่านี้ออกมาอย่างเคร่งขรึม ศิษย์ทั้งหมดรู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งตัว รู้สึกว่าบนตัวท่านผู้อาวุโสเมิ่งมีกลิ่นอายสังหารอันมหาศาล ทุกคนต่างหวาดกลัวอยู่ในใจ
ใครจะรู้ว่าท่านผู้อาวุโสเมิ่งที่เพิ่งแผ่กลิ่นอายสังหารเมื่อครู่ ในชั่วพริบตาก็มาอยู่ตรงหน้าหลิวเหมยเอ๋อร์ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มพูดว่า “คุณหนูหลิว ฮ่าๆ ท่านเห็นว่าข้าจัดการเรื่องเหล่านี้เช่นนี้ ท่านพอใจหรือไม่? หากมีอะไรที่ไม่พอใจ ก็บอกมาได้เลย ไม่เป็นไร ขอเพียงท่านมีความสุขก็พอ”
ทุกคนพากันอึ้งไป นี่ยังเป็นผู้แข็งแกร่งที่น่าเกรงขามเมื่อครู่อยู่หรือ? ช่างเกินจริงเกินไปแล้ว
หลิวเหมยเอ๋อร์ทำตัวไม่ถูก กล่าวอย่างซาบซึ้งว่า “ขอบคุณ
